Say what? Frankee vertelt je meer over zijn guilty pleasure: romantische komedies

Ik ben een sucka voor romantische komedies. Misschien is het niet stoer om dat toe te geven als jongen zijnde. Vooral omdat het genre de afgelopen jaren zwaar achteruit is gegaan. Ook al staan sommige scripts belachelijk vol met onrealistische personages en absurde scenario’s, ik ben en blijf een fan van het genre. Ik leef altijd wel mee met de hoofdrolspeelster die zo braaf is om liefde te zoeken en ik juich voor haar als ze die heeft gevonden.

Want daar gaat het uiteindelijk om in dat soort films. De ‘RomKom’ of de ‘Chick Flick’, zoals het ook genoemd wordt, heeft eigenlijk keer op keer hetzelfde verhaal, maar dan met een andere actrice in de hoofdrol. Het gaat meestal om een vrouw van eind 20, midden 30 die beste vrienden is met; of alcohol, of eten, of haar werk. Daarnaast heeft ze uiteraard óf een vriendengroep die allemaal vrijgezel is en met haar liefdesleven mee leeft, óf een vriendengroep die allemaal bezet is en waarin zij de enige wanhopige vrijgezel is.

Zo zijn er films waar de hoofdrolspeelster zo gefocust is op haar werk dat ze geen tijd heeft voor de liefde. Ook vindt ze het idee van een relatie of überhaupt romantiek een heel stom iets. Tot er een sexy, knappe, charmante man in hun leven komt en ze met moeite hem toch een kans geeft. Uiteraard gaat dit nooit makkelijk, maar op het einde valt ze toch voor zijn charmes gevallen. Denk aan Reese Witherspoon in Sweet Home Alabama, Natalie Portman in No Strings Attached of Katherine Heigl in elke film waarin ze speelt.

Het alternatief van dit soort films zijn de meiden die iets creatiefs doen en hun liefdesleven net zoveel tijd willen geven als hun professionele leven. Denk hierbij aan Amanda Seyfried in Letters To Juliet, Drew Barrymore in al haar romantische komedies of Renee Zellweger in Bridget Jones Diary. Allemaal zweverig, emotioneel en enorme dromers… Waarom voel ik me nu aangesproken?

Ook kan het zijn dat de hoofdrolspeelster een enorme kluns is, want dat maakt haar aandoenlijk. Of ze is een weirdo die in de regen danst en maling heeft aan alle regels. Ook dat vinden we leuk. En dan is er natuurlijk nog de nerd die wordt omgetoverd tot een mooie meid en ineens door alle mooie mannen uitgevraagd wordt. Al deze typetjes moeten ons natuurlijk kunnen aanspreken, maar het verhaal is eigenlijk altijd hetzelfde. Girl meets Boy, Girl wants boy. Vervolgens overkomt de hoofdrolspeelster allemaal absurde situaties en uiteindelijk komt het altijd goed.

De romantische komedie zit bomvol clichés, maar stiekem hou ik ervan. Dit soort films geven mij dan ook weer de hoop dat als ik een keer vast kom te zitten in een lift, de liefde van mijn leven ook ‘toevallig’ in die lift zit. Of dat ik in een kunstgalerij mijn drankje omgooi over die ene knapperd en we dan vanaf dat moment onafscheidelijk zijn. De romantische komedie mag misschien een illusie zijn, maar ik blijf er graag in geloven.

Frankee

Fotografie: Nathalie Hennis