Soms is het leven erg zwaar…

Nooit een lief glimlachje, nooit een deur die voor mij wordt opengehouden. Tegenover iedereen doet ze lief en aardig, maar tegen mij, ho maar! Ik blijf liever bij haar uit de buurt, of misschien is het andersom en blijft zij liever bij mij uit de buurt…

Als ik ’s ochtends lekker op de bank zit uit te brakken, en ze met haar satijnen badjasje de trap afstormt, maak ik dat ik weg kom. Ik offer mijn plekje wel weer op… ?Elke zondagochtend aan het ontbijt probeer ik me maar een houding te geven. Een beetje ongemakkelijk lig ik dan onder tafel te spinnen. Af en toe valt er dan een klein stukje brood mijn kant op, maar na een valse blik zie ik ervan af. ?

Na mijn 17 jaar ervaring weet ik dat ik voor de pantoffels moet uitkijken. Kom ik te dichtbij dan loop ik gevaar. Een eeuwige strijd.? Door die levenservaring weet ik wel alles over de familie Pöpping. Elk klein detail, want soms betwijfel ik of ze wel weten dat ik besta… ?Zo weet ik onderhand meer over mode dan alle andere katten in deze buurt, en welke kat kan nou zeggen dat ze alle seizoenen van ‘Awkward’ hebben gevolgd? ??

Toch wens ik dat ze soms eens wat liever voor me zouden zijn. Een aai over mijn bol, stukjes meloen: het zou het leven een stuk aangenamer maken! Ik zal dan ook niet meer onnodig braken, uithalen of om zes uur ’s ochtends op volume 20 miauwen. Dan zou ik mijn mollige pootjes uitstrekken voor het raam om de kou tegen te gaan. Dan zou ik mezelf opofferen en met volle overgave op de muizen op zolder jagen!?

Door de ogen van mijn poes Neeltje:

Dit maakte ik vanochtend op uit haar gemiauw. Lieve Neel, hierbij beloof ik dat ik je eens wat vaker over je bolletje zou aaien! Als jij je ook aan de deal houdt natuurlijk! 😉

Lots of love,
Marije Pöpping