Bente: ‘Mijn instinct vertelde me zo snel mogelijk uit het raam te springen’

Op jezelf wonen, dat klinkt fantastisch. Een filmmarathon houden zonder dat je moeder boos de televisie uitzet, urenlang onder de douche staan zonder dat je zus zeurt dat zij er ook eens in wil, en het mooiste van alles; een berg hagelslag op je boterham doen zonder dat iemand er iets van zegt.

 

Dat, en het feit dat ik gek word van de NS en zijn vertragingen, zorgde ervoor dat ik op mezelf wilde wonen. En wel NU! Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Een beetje koken, schoonmaken en zorgen dat je rondkomt van een klein budget? ‘Nah, dat heb ik zo onder de knie, komt helemaal goed joh.’ Nu lach ik heel, heel hard om mezelf. Want geloof me, zo makkelijk is het allemaal niet.

 

Uitzicht vanuit mijn appartement

 

Ik draai net de sleutel van mijn appartement om en het liefst ren ik meteen heel hard weg. Ik heb in mijn nieuwe woning een gaskachel, met een heel handig alarm erbij dat vrijgekomen gas in de lucht meet. Je weet wel; van dat gas dat je niet ruikt en dat in een tel ontploft als het in aanraking komt met vuur. En dat super handige alarm ging loeihard af. Mijn instinct vertelde me zo snel mogelijk uit het raam te springen, maar mijn verstand vond dit niet erg tactisch.

 

Daarom ging ik over op plan B, en ben ik gaan luisteren naar de melodie van het alarm. Klinkt misschien heel vreemd, luisteren naar zo’n krijsend ding alsof het een concert van Justin Timberlake is. Maar aan de hand van deze piepjes kon ik ontcijferen wat er precies aan de hand was.

 

Na grondig te researchen in de handleiding kwam ik er al snel achter dat simpelweg de batterij van het kastje bijna leeg was. Heel slim van jou alarm, om dat laatste beetje energie te verbruiken aan die verschrikkelijke noodkreten van je. Ik was dus niet bedwelmd, maar wel verkleumd, omdat ik de kachel niet meer aan durfde zetten. En dat is bijna net zo erg.

 

De douche was op dat moment mijn reddende engel. En de gedachte aan dat heerlijke warme water deed zelfs mijn koude hartje kloppen. Maar die reddende engel liet me al gauw in de steek. Wat uit de douchekop kwam was een klein, miezerig pisstraaltje. Een straaltje waar mijn grote teen het niet eens warm van kreeg. En dat was nog niet eens het ergste. Ik had een heel waterballet veroorzaakt doordat ik iets te enthousiast het plakkerige douchegordijn van me afduwde, dat naar mijn mening net te aanhankelijk was.

 

Maar ik gaf de moed niet op. Ik trok een warme trui aan en liep naar de Albert Heijn. Omdat ik maar een klein budget heb, besloot ik te gaan voor Euroshopper maïs. Goedkoop en lekker gezond! Als een echte keukenprinses bakte ik mijn kipschnitzel (in de bonus natuurlijk) en mijn aardappels gaar. Het enige wat me nog te doen stond was de maïs in de pan doen, op te laten warmen… en klaar! Easy toch?

 

Ik pakte het blik erbij, om er vervolgens een uur naar te staren. Ik mag dan wel het goedkoopste blik hebben gekocht, maar hem open kunnen maken zou ook best handig zijn. Dat stomme blik had niet eens een lipje om het open te kunnen trekken. Ik kwam er al snel achter dat ik een blikopener nodig had en laat ik die nou net niet in huis hebben. Heel eigenwijs heb ik nog met een broodmes op dat ding geslagen als een malle, maar hij hield voet bij stuk. Voor mij stond er geen maïs op het menu die avond.

 

Daar zat ik dan, mijn eerste nacht in het appartement. Verkleumd door de samenzwering van de kachel en de douche, getraumatiseerd door het alarm, en met een bord zonder maïs. Ik denk dat ik toch maar terugga naar mijn moeder.

 

Tot volgende week! 

 

Liefs, 

Bente