Frankee was een ‘vreemde eend in de bijt’, maar het nu: het komt uiteindelijk allemaal goed!

Toen ik opgroeide was ik altijd anders dan alle andere jongens. Ik liet mijn Action Men trouwen met Barbies. Mijn X-men reden op My Little Pony’s en ik liet smurfen in Hot Wheels rijden. Als je jong bent heb je nog niet echt door hoe ‘anders’ je bent dan anderen, want je bent niks anders gewend.

Hoe ‘vreemd’ ik was werd pas echt duidelijk in groep 6. Jongetjes werden echte jongens en ik viel erg buiten de boot. En hoe ouder ik werd, hoe meer ik besefte dat ik niet graag met jongens wilde spelen.

Ik was fan van de Spice Girls, ik vond sport stom en als we de ‘Power Rangers’ naspeelden wilde ik altijd de roze zijn. De basisschool periode ben ik alsnog heelhuids doorgekomen, al werd ik af en toe getreiterd door de ‘stoere’ jongens van groep 8 maar het maakte me niks uit.

Ik bleef toch wel doen wat ik wilde doen en dat was elke vrijdag tijdens de weekafsluiting de raps van mijn grote idool Left-Eye playbacken, terwijl twee andere vriendinnen T-Boz & Chilli van TLC waren.

Op de middelbare school werd ik pas heel erg gepest. Ik werd geduwd, de banden van mijn fiets werden van tijd tot tijd lek gestoken, de fiets van mijn vader werd gestolen en ik werd tijdens de winter bekogeld met sneeuwballen met stenen erin.

Ik heb nooit laten merken hoe veel verdriet het me deed, want ik wilde erboven staan en dat deed ik ook. Ik had namelijk wel genoeg vrienden om op terug te vallen, die mij accepteerde zoals ik was.

Ook had onze school genoeg creatieve activiteiten waar ik mezelf in terug kon trekken en waar de mensen mij lieten voor wie ik was. En wonder boven wonder, ben ik als vreemde eend mijn middelbare school doorgekomen.

Tijdens mijn studie kwam ik erachter dat ik niet de enige ‘vreemde eend in de bijt’ was. Mijn hele klas bestond uit rare snuiters met allemaal hun eigen unieke eigenschappen. Het voelde als thuis komen.

Ik hoefde mezelf niet te verbergen. Ik kon hardop zeggen dat ik hield van acteren, dansen, muziek en schrijven zonder dat ik uitgelachen werd. Het had even wat jaren geduurd, maar eindelijk was ik ergens gekomen waar ik mij thuis voelde, waar op mijn plek zat.

Dus nu als ik die videoboodschappen zie van beroemdheden die zeggen dat ‘het beter wordt’, kan ik het alleen maar beamen. Het wordt inderdaad beter. Het kan even duren en je kan je misschien heel erg alleen voelen van tijd tot tijd, maar je groeit vanzelf wel in je persoonlijkheid. En zolang jij van jezelf gaat houden volgt de rest vanzelf.

Vreemd zijn is niet erg. Het maakt je juist uniek. En waarom kunnen ze ons niet als we opgroeien waarschuwen dat mensen vreemd zijn? Zo kunnen we de wijde wereld in gaan en onze eigen leuke vreemdheid accepteren. Want wie wilt er nou doorsnee zijn? Niemand toch?

FrankEE
http://twitter.com/FrankEElicious