Xander heeft ervaren dat eerste indrukken best misleidend kunnen zijn. Hoe? Lees het in zijn blog!

Sommige dingen worden je geleerd, maar sommige dingen moet je ervaren. Zo heb ik eerder dit jaar op een best wel heftige manier ervaren dat eerste indrukken erg misleidend kunnen zijn.

Ik had bij het uitgaan een meisje ontmoet. Om eerlijk te zijn had ik misschien wel een beetje te veel op, maar toch hadden we een erg leuk gesprek waarmee ik dacht een goed beeld van haar te hebben gekregen. Ze zag er gewoon doorsnee uit, geen fotomodel, maar zeker niet lelijk. Eigenlijk het soort meisje waar ik me meestal tot aangetrokken voel.

Omdat het zo gezellig was, besloot ik haar nummer te vragen met mijn favoriete nummer-vraag zin, namelijk: ‘Vertel me even je nummer, anders kan ik je morgen niet bellen’. Ze gaf me haar nummer, waar ik toen – om half 4 ’s nachts – erg blij mee was. Als ik er nu op terug kijk, zou ik willen dat ik die avond lekker thuis was gebleven.

De volgende dag belde ik haar en vroeg of ze lekker had geslapen en of ze het leuk had gehad de avond ervoor. Ze vertelde me dat ze over drie dagen op vakantie zou gaan en dat ze de volgende dag al terug naar haar ouders ging. Ze vroeg of ik daarom die avond nog zin had om bij haar een film te komen kijken. Ik had eigenlijk al plannen voor die avond, maar besloot deze af te zeggen en haar die avond gezelschap te houden.

Als ik mijn verhaal tot nu toe lees, lijkt het allemaal rozengeur en maneschijn te zijn. Helaas had ik nog geen flauw benul wat me die avond te wachten stond…

Ten eerste was het adres erg moeilijk te vinden en hoewel ik toch ruim van te voren vertrokken was, kwam ik toch ongeveer tien minuten te laat. Toen ze open deed, was het eerste wat ze zei ‘We hadden tien minuten geleden afgesproken’. Wat ik dacht was: ‘ik wist niet dat ik op date ging met mijn moeder’, wat ik zei was ‘sorry’. Toen ik op haar kamer was, werd het me gelukkig snel duidelijk dat het niet mijn moeder was. Het was een bende. Hoewel ik kon zien dat ze toch een beetje had opgeruimd waren al haar stoelen bezaaid kleren, ontdekte ik in de hoek van de kamer een lege verpakking chocolade en lag haar tafel ook vol met random dingen. Toen ik binnenkwam, rook het sterk naar vrouwen parfum of deodorant, ik ruik het verschil niet zo snel. Waarschijnlijk was deze vijf seconden nadat ik had aangebeld snel rondgesprayed om de muffe lucht, die op de achtergrond toch wel aanwezig was, te verbergen. Maar dat vond ik niet zo erg, doe ik immers ook zo vaak. Maar goed, ik kwam voor haar en niet voor haar kamer.

We hadden de film ‘Da Vinci Code’ uitgekozen, maar natuurlijk zet je zo’n film alleen op om eventuele gênante stiltes op te vullen. Het gesprek liep ook niet helemaal lekker. Ze sloeg zo nu en dan helemaal om. Stelde ik gewoon een vraag, maar kreeg ik zo’n heel extreem antwoord en wond ze zich erg op. Ik voelde me eigenlijk alles behalve op mijn gemak.

Plotseling begon ze me te zoenen. Eerst zoende ik wel terug maar al snel stopte ik. Ik besloot de ‘oprechte’ jongen te zijn en haar te vertellen dat we beter niet konden zoenen omdat ik vond dat het niet zo klikte tussen ons. De klik tussen ons was niet het enigste wat miste in die kamer, volgens mij klikte er ook iets niet helemaal in haar hoofd. Ze werd namelijk verschrikkelijk kwaad, zei dat ik haar gebruikte, en vervolgens was ik een klootzak die maar snel moest oprotten. Nou ja, ik rotte maar al te graag op. Ik pakte mijn schoenen, mijn tas en liep de deur uit.

Alleen… haar huisgenoot had het lawaai gehoord en was ook naar buiten gekomen. Hij wilde denk ik de held uithangen, want hij ging voor de trap staan en liet me er niet door. Ik stond dus vast op de overloop in een onbekend huis, in een onbekende wijk, terwijl mijn ‘date’ op de achtergrond stond te roepen wat voor een zak ik was! Ik zei dat hij het recht niet had me er niet door te laten gaan. Hierop zei hij dat hij eerst wilde weten wat het probleem was. In dit drama had ik dus echt geen zin in, ik was doodsbang dat er nog een of twee huisgenoten zouden komen waardoor ik ze fysiek niet meer aan zou kunnen. Daarom besloot ik gewoon stevig door te lopen, ben snel naar buiten gegaan, heb mijn fiets gepakt en ben zonder om te kijken, stijf van de adrenaline, weggefietst.

Ik hoop dat jullie nooit hoeven te ‘ervaren’ dat eerste indrukken misleidend kunnen zijn.

Xander