Niet schrikken!

Bang zijn is een ontzettend naar gevoel. Net als schrikken, dat vind ik ook helemaal niks. Ik haat het als mijn hart een marathon door mijn lichaam rent als mijn vrienden mij weer eens laten schrikken. I HATE IT!

Als jong broekie hield ik van thriller & horrorfilms. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Hoe vaker ik schrok, des te beter de film was. Nu, jaren later, ben ik niet meer bang voor zombies, een enge vampier of een weerwolf.

Ik heb genoeg afleveringen van The Walking Dead & Buffy The Vampire Slayer gekeken, waardoor ik nu wel weet wat ik moet doen als de wereld wordt overstroomd door demonen. Ik kan met trots zeggen dat ik niet meer zo snel schrik van een voorspelbare horrorfilm waar het domme blondje als eerst dood gaat.

Het zijn juist de onvoorspelbare dingen in het leven die mij bang maken. Een brief van de belasting geeft mij nachtmerries. Een hoest die klinkt alsof ik een zeehond en een kip heb ingeslikt, zorgt ervoor dat ik meteen naar het ziekenhuis wil. Bang dat het iets is waardoor ik doodga. Een rare geur in het huis maakt mij Spaans benauwd en zorgt ervoor dat ik meteen op zoek ga naar het lijk dat verstopt is door een serie moordenaar. Een lege bankrekening? Hartstilstand. Het journaal? Hartbrekend!

Dan zijn er ook nog de ongewenste gasten in mijn huis die me angstig maken. Dan heb ik het niet over muizen of andere knaagdieren. Want wat mij betreft mogen die allemaal langs komen om een feestje met mij te vieren. Maar zodra er een spin door het huis loopt, vlieg ik van mijn bank af om in een hoekje te gillen. Ik probeer mijn poes erheen te gooien in de hoop dat de spin wegrent of dat mijn poes 'm opeet.

Er zijn meer dingen waar ik bij het idee alleen al lijkbleek van word. Zoals clowns, ik ben geen fan van ze. De Goliath of andere superachterlijk hoge achtbanen waar ik altijd het gevoel heb dat ik tijdens het ritje sterf.

Maar hetgeen waar ik het allerbangst voor ben: gevoelens krijgen voor een ander. Je bent enorm kwetsbaar als persoon als je jezelf aan een ander geeft. Verliefd worden lijkt allemaal zo leuk, maar het is niet altijd een pretje. Vooral als het niet wederzijds is of als het vanwege omstandigheden niet werkt.

Ik merk aan mezelf dat ik nog steeds gevoelens heb voor iemand die nu al een paar maanden uit mijn leven is. Als iemand alleen al zijn naam roept, schrikt mijn lichaam en voel ik me onrustig. Ik ben bang voor het gevoel wat ik nu heb. Het gevoel dat ik de rust, gezelligheid en het vertrouwen niet meer bij een ander kan vinden.

Het is onzin, want ik weet dat het wel weer over gaat. En waarschijnlijk vind ik wel weer iemand die veel beter bij mij past. Maar dan begint het bange gevoel weer helemaal opnieuw. Want wat is nog enger dan een onbeantwoorde liefde? Het verliezen van een beantwoorde liefde.

 

Frankee