Zijn struggle is té herkenbaar!

Mijn flirt game is alles behalve on point. Ik kan je nog net een drankje aanbieden zonder problemen, maar daarna kan het zo zijn dat ik je een kopstoot geef of je drankje over je heen gooi. Ook als ik iemand net leer kennen, praat ik over onzin-onderwerpen waar de gemiddelde persoon niet op zit te wachten. Daarnaast ben ik heel slecht in complimentjes. Zowel het geven als ontvangen ervan.  

Ik kan me nog goed herinneren dat ik een tijd geleden een jongen leerde kennen tijdens uitgaan. Ik was met hem aan het praten en vond hem erg schattig. Mijn ‘compliment’ naar hem toe was dat ik vond dat hij op een mopshond leek. De jongen in kwestie keek me aan, trok een raar gezicht, zei geïrriteerd bedankt en liep weg. Ik schreeuwde er nog achteraan dat mopshonden heel schattig zijn. Maar het mocht niet baten, meneer mopsgezicht had de rest van de avond geen oog meer voor mij.

Tijdens een huisfeest lachte een vrouw als een barende walvis en haar mond ging zo ver open dat ik bijna haar ingewanden kon zien. Ik trok het heel slecht, maar aan de andere kant vond ik dat ze lef had dat ze zo schaamteloos op die manier kon lachen. Dus ik zei dat ik het heel dapper vond van haar dat ze zo kon lachen. Dit ‘complimentje’ schoot bij haar in het verkeerde keelgat, want haar hele gezicht vertrok en ze schold me daarna uit.

'Op je profielfoto’s ben je veel knapper', vloog uit mijn mond toen mijn koffiedate tegenover me ging zitten. Je kan begrijpen dat hij niet lang daarna naar huis moest om zijn “hond uit te laten”.

Ik mag dan misschien kampioen zijn in het geven van slechte complimenten, maar op de een of andere manier komen de raarste complimentjes ook weer mijn kant op. En ook op die complimenten weet ik weer geen goede reactie terug te geven. De man die 'Ik wil je ogen stelen' tegen mij zei, kreeg een: 'Ja, dat moet ik eerst even aan mijn ouders vragen' terug. Volgens mij mompelde hij daarna nog iets, maar hij liep vervolgens naar de bar en ik heb hem die hele avond niet meer gezien.

Ik weet nu ook dat als iemand zegt: 'Wat een toffe jas! Staat je goed!' niet vraagt om het prijskaartje wat eraan zit. Maar toch. Elke keer als zoiets tegen mij gezegd wordt, antwoord ik niet met ‘bedankt’ als een normaal persoon, maar geef ik door hoe duur het kledingstuk was.

De twijfelachtige complimentjes zijn misschien nog wel het ergst. De ex-collega die ik laatst tegen kwam, keek mij aan en vroeg of ik aan het sporten was of gewoon was aangekomen. Ik wist niet of ze me nou diste of een compliment gaf. Vindt ze mij nou dik?! Die avond gooide ik de chocolade die ik nog had in de prullenbak.

Maar het meest vervelende compliment dat ik vaak heb gekregen is: 'Je bent te lief.' Geloof me als ik zeg dat dit vaak een reden was dat iemand niet meer met mij wilde daten. Zo’n rotcompliment. Want het is geen slechte eigenschap en ik kan er vrij weinig aan doen als ik lief ben tegen je, want waarschijnlijk vind ik je dan gewoon aardig. Maar weet je wat? Zoek jij maar een eikel die je slecht behandelt. Dan ga ik vreemde mensen bang maken met mijn slechte complimentjes waar niemand op zit te wachten.

Frankee