Het lijkt wel alsof Cupido mij haat

Terwijl ik stikte in een vijg kwam er een medewerker van Marqt naar mij toe gelopen. 'Meneer? Bent u aan het stikken in de vijg die ik u zojuist gaf of bent u aan het huilen?'

Op dat moment wist ik niet wat ik moest zeggen, want ja, ik was aan het stikken, maar ja ik was ook aan het huilen. Maar dat hoefde dat lieve meisje van de Marqt niet te weten.

Ik stond met een bakje dadels in mijn hand tussen de schappen en kwam ineens tot de conclusie dat Cupido mij haat. En dan bedoel ik echt HAAT. Ik maak er vaak grapjes over, mijn vrienden ook, want mijn liefdesleven is echt kansloos.

Maar ineens drong het tot me door. Ik ben gedoemd in de liefde. En blijkbaar gedoemd om te ademen, want de vijg blokkeerde zodanig mijn luchtwegen dat de tranen die ik probeerde in te houden ineens uit mijn ogen schoten.

Terwijl mijn telefoon een emotioneel nummer afspeelde, vond ik mezelf ineens een zielige smurf. Hoe kan ik, een romanticus, zo’n verkeerd onderbuikgevoel hebben bij de mannen die ik leer kennen? En op het moment dat ik daar stond met een blauwe kop flitste mijn liefdesleven voorbij.

Ik heb ze allemaal wel gehad. Ik heb vriendjes gehad die vreemd gingen voor het leven. Ik heb gedate met mannen van wie ik er later achterkwam dat ze al een vriend hadden. 

Ik heb mijn liefde geuit aan een man die nog in de kast zit en ik heb te veel flater dates met enorme losers gehad. Mijn leven is alsof ik een dierentuin met defecte jongens aan het bezoeken ben. De een nog beschadigder en geslotener dan de ander.

Ik dacht dat ik de cirkel een paar jaar geleden wel had doorbroken en dat ik mezelf had aangeleerd om weg te blijven van met-drank-gooiende mannen en bang-voor-gevoelens-achtige jongens. I was wrong. Wederom voel ik me nu weer aangetrokken tot een heel bijzonder ras.

Op een avond kwam een vriendinnetje langs om over mijn trieste liefdesleven te praten. 'Al die mannen hebben 1 ding gemeen met elkaar', zei ze, 'en dat ben jij. Jij kiest ze steeds uit. Jouw liefdesleven is een opstapeling van de ene fiasco na de andere. De dag dat jij een man vind die echt voor jou gaat is de dag dat er een parade wordt gehouden in de Kalverstraat.'

Ik keek haar aan: 'Ik dacht dat je mij kwam opvrolijken?' Ze begon te lachen als een gemene heks. 'Kom op, dit is toch grappig?! En nu heb jij weer iets om over te schrijven.' Heel fijn dat mijn leed voor anderen vermaak is.

Misschien heb ik in een vorig leven wel iets heel ergs gedaan en is het mij daarom niet gegund om een normaal liefdesleven te hebben of om normaal een vijg te eten.

Maar wonder boven wonder, hoeveel verdriet mij ook is aangedaan door het bewandelen in de defecte mannentuin, ik blijf optimistisch. In deze defecte mannentuin is er vast een verborgen soort man die het wel waard is om mijn liefde aan te voeren.

Frankee