Voor Frankee geen mooie leugens

'Frankee, kan je morgen helpen met het verven van mijn woonkamer?' Ik luisterde maar half, maar ik hoorde duidelijk het woordje verven en ik reageerde meteen. 'Ik kan niet, ik heb geen zin.' Eigenlijk wilde ik liegen en zeggen dat ik andere plannen had die dag, maar mijn eerlijkheidsfilter werkte zonder dat ik het door had. 'Lekker vriendelijk ben je weer,' zei mijn vriendin.

Liegen gaat de gemiddelde persoon makkelijk af. Mijn hersenen blijken toch anders te werken. In plaats van een mooie leugen te vertellen komt de waarheid er bij mij bot en lelijk uit. Ik weet dat een leugentje om bestwil om iemand minder te kwetsen in sommige situaties meer dan gewenst is. Alleen blijk ik niet zo goed te zijn om dingen te verbloemen.

Toen mijn beste vriendin een tijd geleden vroeg hoe mijn date was gegaan, en of ik de jongen in kwestie leuk vond, was mijn antwoord zo onaardig dat ze er even stil van werd. 'Die jongen is zo saai dat alleen de vraag mij al in slaap laat vallen.' Ik keek haar emotieloos aan en het enige wat uit haar mond kwam was een zachte 'wow'.

Het is nu zo dat sommige vrienden niet eens meer aan mij vragen wat ik van hun nieuwe outfit vind. 'Wat vind je van mijn nieuwe trui?' vroeg mijn blonde vriendin vrolijk. 'Ik weet dat het een duur truitje is en dat je er blij mee bent, maar hij is echt heel erg lelijk. Maar dat is mijn mening. En je vroeg erom dus ik heb het recht om dat te zeggen.' De rest van de avond heeft ze amper tegen mij gepraat en als ze iets zei, was het iets kattigs.

Toen mijn beste vriend laatst een broek ging passen van de H&M Coachella-lijn, die ik al horror vond, keek ik hem ook aan en zei ik: 'Serieus? Dat ziet er echt niet uit. Dat is echt too much.' Teleurgesteld keek hij mij aan en legde vervolgens de broek weg.

Voor liefdesadvies komen mijn vrienden ook steeds minder snel naar mij toe. Ik ben de eerste die zegt dat iemand een eikel is of niet goed genoeg is voor een van mijn vrienden. In de ‘daten met een eikel’-afdeling heb ik genoeg ervaring. Dus als ik zeg dat je datet met iemand die een slijmbal, leugenaar of sukkel is, geloof me dan maar. Ook al wil je de waarheid niet horen.

Ik kan gewoon heel slecht liegen. Het is een vloek. Elke keer als ik probeer te liegen lijkt het net alsof ik een Disney-sprookje begin te vertellen. 'Sorry, mijn band was lek en ik moest lopen, daarom ben ik te laat,' is een simpel leugentje. Maar als ik te laat ben, zeg ik zoiets als: 'Een vogel vloog tegen me aan, zijn poot bleef hangen in mijn haar en ik heb hem daarna nog mond op mond beademing moeten geven.' 

Misschien moet ik eens nadenken voordat ik praat, en met een mooie leugen komen in plaats van de lelijke waarheid.

Frankee