Frankee over zijn emoties

Het is een zonnige zondag. We zitten tegen over elkaar op mijn bank. Ik kijk in zijn mooie bruine ogen.

We weten allebei dat onze situatie allesbehalve ideaal is. We zijn stil en voelen ons allebei ongemakkelijk. Ik word verdrietig om wat komen gaat.

In mijn hoofd probeer ik een manier te bedenken om mijn gevoelens uit te zetten. Of om terug te gaan in de tijd.

Hoe doen mensen dit? Omgaan met emoties en gevoelens? En hoe kan ik hiermee omgaan? Ik ben namelijk emotioneel als de pest!

Ik kan al huilen om een reclame of als er geen chocola meer in huis is. Hoe kan iemand mij nou serieus nemen als ik bij elke Disney-film van slag raak?

Dat ik als jongen wat emotioneler en opener ben dan de gemiddelde man, wordt vaak gezien als een zwakte. 'Een jongen die zo ‘in touch’ is met zijn emoties is niet stoer.'

Whatever dude, ik zie het juist als mijn sterkste kant. Ja oké, soms zeg of app ik in een emotionele bui dingen die ik achteraf gezien beter niet had kunnen zeggen. Maar goed, ik ben wie ik ben.

En als het volle maan is dan kan je eigenlijk gewoon beter uit mijn buurt blijven. Ik ben dan extra prikkelbaar en mega onrustig, ik wil dan van alles eten en huil om niks.

Als jullie je afvragen of jongens ook ongesteld worden. Nou… hier heb je je antwoord.

Op die bewuste zonnige zondag zat ik dus met mijn mooie complexe jongen op de bank. De bank waar we samen series keken, de bank waar we avonden lang zaten te gamen, de bank waar we elkaar vasthielden.

Ondanks dat we het wederom weer enorm gezellig hadden, wist ik dat ik iets moest zeggen. Met iemand daten die nog niet klaar is voor wat ik te bieden heb, is enorm lastig.

Op het moment dat ik in zijn mooie bruine ogen keek en zijn hand vasthield, brak mijn hart. Ik moest gedag zeggen tegen mijn droomman.

Ik moest wat we hadden opgebouwd voor nu in de koelkast zetten. Niet omdat ik het wilde, maar omdat het moest. Ik moest voor mijn eigen hart en gevoel opkomen en ik moest hem de ruimte geven om zichzelf te leren accepteren.

Uiteraard heb ik me de dagen erna enorm zielig gevonden en heb ik mijn verdriet eruit gejankt. Because that’s how I roll.

Je mag me best emotioneel noemen, maar ik ben in ieder geval wel sterk genoeg om voor mezelf op te komen. Ik ben een mens, ik ben temperamentvol… ik ben Frankee.

Liefs, 
Frankee