…met zijn kledingkast

Everyday day, the same question. Wat zal ik vandaag aantrekken? Elke ochtend als ik onder de douche sta, probeer ik mezelf te visualiseren in de outfit die ik aan wil trekken. Vaak is het beeld dat ik in mijn hoofd heb zoveel leuker dan hoe het er uiteindelijk uitziet. Ik wijk toch steeds af van wat ik aan wilde trekken want ik kleed me gemiddeld drie keer om voordat ik naar buiten ga.

Ik heb altijd ruzie met mijn kledingkast. Ten eerste, hij is te klein. Als ik hem open doe dan vallen mijn kledingstukken mij aan. Ze bedolven mij als een soort lawine. Schreeuwen heeft geen zin, want niemand kan je horen als tientallen shirts je mond bedekken en een leger spijkerbroeken je tegen de grond aan gooien. Ten tweede, ik denk dat mijn kast mijn kleding op eet. Want het gene dat ik wil aantrekken is nergens te bekennen. Dan is er nog het dagelijkse probleem dat ik nooit tevreden ben met de inhoud van mijn kast. Ook al heb ik bergen kleding, ik pak altijd hetzelfde.

Op dit moment lijkt het in mijn huis alsof er een oorlog gaande is tussen mijn kleding en mezelf. Kledingstukken bedekken mijn bank waardoor het meer een ‘couchrobe’ is geworden dan een daadwerkelijke bank. Mijn stoel is een opbergplek voor vesten en schoenen. Mijn gasten weten vaak niet hoe of waar ze moeten zitten. Ook verdwijnen mijn poezen nog weleens tussen al mijn kledingstukken om ze vervolgens pas een halve dag later terug te vinden.

De oorlog blijft maar doorgaan. Naast dat ik me soms aangevallen voel door mijn kleding sneuvelt er ook een kledingstuk hier en daar want toen ik schoenen wilde pakken was mijn rechterschoen nergens te bekennen. Ik neem aan dat die opgegeten is door mijn bank of begraven is door mijn andere kledingstukken. Beetje bij beetje neemt mijn kleding mijn hele kamer in beslag. Nog even en ze winnen deze oorlog.

Als ik weet dat er vrienden komen dan komt de soldaat in mij naar boven en probeer ik nog wel om al mijn kleding uit de weg te ruimen zodat ze niet denken dat ik woon in een of andere kledingvuilnisbelt. Maar dan zijn er die momenten dat mijn vrienden onaangekondigd voor mijn deur staan. Vol afschuw kijken ze naar mijn kast die zojuist nog meer kleding heeft uitgespuugd. Ik leg ze uit dat ik wekelijks mijn kamer opruim maar dat nog diezelfde dag mijn kleren mij proberen uit te dagen en ze binnen de kortste keren weer territorium winnen. Zo sneaky zijn ze namelijk.

Vanochtend werd ik wakker en een shirt lag op mijn hoofd. Hoe komt dat daar? Wat wilde het met mij doen? Wilde het me warm houden of wilde het mij stikken? Ik zwaai maar met de witte vlag en geef me over aan mijn kleren. Want hoe langer ik rond loop op deze planeet hoe meer ze mijn leven gaan overnemen. Dit is een oorlog die ik niet kan winnen.

Frankee

Foto: Thefashiontourist.com