De perfecte boy vinden

'Ik vraag toch niet om veel?', zeg ik nadat ik mijn vriendinnen heb uitgelegd wat ik precies zoek in mijn toekomstige vriendje. Ik wil een partner die lief, trouw en daarnaast leuk is om naar te kijken. Zowel in pak als in joggingbroek. Hij hoeft niet het perfecte lichaam te hebben, want dat heb ik zelf ook niet. In het tempo waarin ik een zak chips opeet en in recordtijd een reep chocola vermoord, verwacht ik dat ook nooit te krijgen. Wat ik namelijk echt zoek is iemand met het ‘appel plukken-effect’.

Dit effect staat voor het volgende: ik kan persoonlijk zelf niks saaier bedenken dan het plukken van vruchten van bomen. Ik ben klein, dus ik moet op een ladder staan. Ik haat ladders. Ik vertrouw ladders evenmin als mijzelf in een snoepwinkel. Ook ben ik geen fan van insecten. En die verstoppen zich juist in bomen en struiken. Dus als ik met iemand op date ga, vraag ik me altijd af of ik met die persoon appels kan plukken en het dan alsnog leuk kan vinden.

Maar tegenwoordig lijkt het wel onmogelijk om iemand te vinden die met mij op de bank wilt kroelen, om vervolgens uren lang ruzie te maken om wat we gaan kijken op Netflix. Uiteraard win ik deze ruzie en kijken we iets waar een actrice in speelt die ik leuk vind uit ‘die ene serie van 500 jaar geleden’. Daarna gaat de Playstation aan en maak ik hem af tijdens een potje Mortal Kombat. Om mijn overwinning te vieren, bestellen we een pizza en kijken we weer iets kansloos op TV.

Het is moeilijk om een goede jongen te vinden die zich irriteert aan dezelfde dingen als ik. Zoals te lang wachten op het eten in een restaurant. Of mensen die met te veel speeksel eten of praten. De laatste jongen met wie ik een drankje deed, lachte als een barende koe en sloeg daarbij zijn handen keihard op tafel waardoor mijn drankje viel. Ik irriteerde mij enorm aan hem en ik kon die irritatie niet met hem delen zonder hem te kwetsen. Dat was irritant. Als ik met hem appels was gaan plukken had ik hem zelf van de ladder afgetrapt.

Mijn droomman hoeft trouwens ook niet rijk te zijn. Zolang hij maar gelukkig is met wat hij doet en zijn bankrekening het wel toelaat om mij te ondersteunen als ik besluit om van mijn passie mijn werk te maken. Slapen en dagdromen over alle huisdieren die ik wil. Just kidding. Sort of…

'Kan iemand mij uitleggen waarom het tegenwoordig makkelijker is om de jackpot te winnen dan om een leuke jongen te ontmoeten tijdens het uitgaan? Iemand die zes maanden met mij wilt daten en mij dan ten huwelijk vraagt om vervolgens ons droomhuis te bouwen, waar mijn poezen een eigen kamer met ober krijgen en we twee honden uit het asiel halen om vervolgens het perfecte gezinnetje te vormen?' Complete stilte volgt. Een vriendin maakt een selfie en zegt vervolgens: 'Weet je wat jij moet doen? Niet gaan voor het onmogelijke en lekker appels gaan plukken met jezelf.'

Ik besluit maar mijn mond te houden en haar advies op te volgen voordat ze mij linea recta naar een gekkenhuis zou sturen. Dat is waarom ik nu met mezelf ruzie aan het maken ben over wat ik wil gaan kijken op Netflix terwijl ik met een hand vast zit in een bus met Pringles. Helaas is dat wel mogelijk.  

Frankee