Cruella de Vil, move over 😉

'Vertel eens iets over jezelf', zegt hij tegen mij. Ik zucht. Dit soort gesprekken vind ik altijd zo vermoeiend en irritant. Hoezo voelt het nu al alsof ik op een sollicitatiegesprek ben? Ik heb deze persoon tien minuten geleden ontmoet!

Terwijl ik mijn drankje onrustig vasthoud en ik mijn vrienden gillend voorbij zie rennen, begin ik met iets over mezelf te vertellen. 'Nou… Ik heb nog nooit een cupcake ontmoet die ik niet lekker vind.' Complete stilte volgt. Hij kijkt me aan met een lege blik en vraagt vervolgens of ik nog iets meer te vertellen heb.

Zijn interesse in mij had ik misschien moeten zien als een compliment. Maar aangezien hij mij abrupt wegtrok bij mijn vrienden, en ik nog geen zin heb in een nieuwe vent op het moment (hey dat rijmt), raak ik geïrriteerd: 'Nou vriend, ik doe precies hetzelfde als jij… Ik slaap, ik eet, ik douche, ik kijk tv en ik werk.'

Hij krijgt al vrij snel door dat ik geen zin heb in deze paringsdans. 'Jezus, wat ben jij een kleine bitch!' Op dat moment rent mijn roodharige vriendin langs, kijkt de jongen in kwestie aan en zegt: 'Frankee, een bitch? Dat is het understatement van het jaar.' En bedankt! Van je vrienden moet je het maar hebben.

Als ik een slechte dag heb, om me heen blaf als een agressieve hond en me gedraag als een enorme diva, is daar altijd wel een goede reden voor. Als ik geen goede nachtrust heb gehad, hongerig ben of als ik geen chocola heb gegeten, kun je beter uit mijn buurt blijven. De kans dat ik je kop eraf bijt is op dat moment groter dan dat ik een normaal gesprek met je ga voeren.

Ik kan 80% van de dag vredelievend en sociaal zijn. Maar op zo'n kreng-moment is Cruella de Vil niks vergeleken met mij. Ik geef de ene sneer na de andere, mompel alleen maar sarcastische opmerkingen en kijk iedereen weg met mijn evil eye. En waag het niet om in discussie met mij te gaan. Ik krab je ogen eruit.

Er zijn van die momenten, als ik bijvoorbeeld in een vliegtuig zit met een paar schreeuwende kinderen, dat ik ineens begrip heb voor de heks uit Hans & Grietje. Als twee kleine koters mijn snoephuis zouden opeten, zou ik ze ook in een oven stoppen om ze een lesje te leren.

Nu ik er zo over nadenk… Misschien zijn Ursula de zeeheks, Maleficent en alle andere ‘slechteriken’ in de bekende sprookjes ook wel gewoon met het verkeerde been uit bed gestapt. Of gedragen ze zich zo lelijk omdat ze honger hebben. Who knows?!

Dus voor die ene dude die zo graag met me wilde praten: eerlijk waar, ik ben zo slecht nog niet, maar soms… Kun je gewoon beter even je waffel houden. En nu ik toch zo eerlijk bezig ben… Neem ook even een pepermuntje. Die kon je wel gebruiken namelijk. You’re welcome.

Frankee