Frankee is ziek en wil getroost worden door maar één persoon…

De stoerste vent in de wereld kan een watje zijn wanneer hij ziek is. De jongen met de grote bek kan zich gedragen als een kleine baby wanneer de griep hem te pakken heeft. Op dat moment verlangen we allemaal naar onze moeder die ons kan verzorgen en een lekkere kom soep komt brengen.

Ik ben in de afgelopen maand twee keer ziek geweest. De eerste keer was een hevige koortsaanval. Ik was zo aan het ijlen van de verhoging dat ik dacht dat er een kangoeroe in mijn bed lag. Ik was ervan overtuigd dat ik de hele tijd stil moest liggen anders zou hij op mij gaan springen en dan zou ik sterven. Gezellig!

Nu heb ik wel vaker dat ik dingen zie die er niet zijn, maar dan weet ik dat het niet echt is. Maar op zo'n moment lijkt het realiteit, hoe onlogisch het ook is. Ik kirde een paar geluidjes uit en wilde heel graag water, maar was te slap en te bezweet om uit mijn bed te kruipen. Dus ik bleef stokstijf liggen naast de 'kangoeroe' die de helft van mijn bed in beslag nam.

Mijn huisgenote kwam de ochtend erna nog even checken of ik nog ademde, of ik honger had of nog een gesprek had gehad met een kanarie, want er kwam ook een kanarie langs tijdens het ijlen. Heel lief van haar, maar op dat moment lijk ik wel weer een jochie van zes en wil ik alleen maar de liefde van mijn mama.

De zorg van je moeder zorgt er toch altijd voor dat je je net iets beter voelt. Je kunt je dan gedragen als een klein kind zonder dat ze je raar aankijkt. Tegen mijn huisgenote kan ik niet zeggen dat ik auwie heb in mijn buik, een dekentje wil en dat ze door mijn haar moet kroelen. Ik kan het wel tegen haar zeggen maar ik kan dan een sarcastische opmerking terug verwachten.

Terwijl ik dit nu typ, heb ik een buikgriepje te pakken. Heel handig om slank te blijven, vooral als je die ene vetrol (die ik Sjors noem) weg wil hebben. Maar zo’n buikgriep is hartstikke ongewenst als je een drukke week met vele afspraken hebt gepland. Gisteren kwamen twee vriendinnen naar mij toe om mij gezelschap te houden. Ik hield me groot, maar ondertussen barstte mijn kop uit elkaar en wist ik niet zeker of ik mijn eten binnen kon houden.

Vandaag had ik een meeting met styling/pr bureau Luxury4Life PR en het enige dat door mijn hoofd spookte was: “God sta me bij, ik wil deze meeting niet verpesten door hun aan te steken of nog erger, door over ze heen te spugen.” Tegen het einde van de afspraak voelde ik een wegtrekker. Het werd weer eens hoog tijd voor mijn bed.

Bezweet fietste ik weer naar mijn huis. Ik nam een grote duik in mijn bed en mijn poes Chilli kwam me meteen kusjes geven en naast me zitten.

Het is raar om als volwassen jongen nog steeds naar je moeder te vragen als je ziek bent. Dus ik neem genoegen met de liefde en zorg die ik van mijn huisdieren krijg… en af en toe van mijn huisgenote.

Frankee?