Goedemorgen! Of toch niet?

De wekker gaat. Ik grom. Ik ga ervan uit dat dit het geluid is dat dag en nacht wordt afgespeeld in de hel. Het is koud in huis en het regent buiten. Ik doe voorzichtig één oog open. Ik zoek met één hand naar mijn telefoon om het helse geluid te stoppen. Ik zucht, kreun en verdoem het leven. Ik stap, met het verkeerde been, uit bed en voel mijn voet verdrinken in een haarbal van één van mijn poezen. Terwijl zij rond mijn benen paraderen en miauwen om voedsel, schreeuw ik het uit van walging.

Nadat ik de haarmonsters heb gevoerd en de haarbal heb opgeruimd, gooi ik mezelf onder de douche. Ik leun tegen de muur en val weer bijna in slaap. Ochtend, wat haat ik je. Ik kan er na al die jaren maar niet aan wennen. Ik weet niet wat het is, maar ik functioneer gewoon niet goed voor 10 uur ’s ochtends. Hoe lang ik ook slaap, of het nou 10 uur of 5 uur is, voor tienen werken mijn hersenen gewoon niet.

Als ik terug waggel naar mijn kledingkast lees ik de berichtjes op mijn telefoon. Mijn date zegt onze date voor de derde keer af. Ik vervloek hem. Ik weet niet wat ik aan moet trekken. Ik vervloek mijn kast. Ik kijk in de spiegel. Ik vervloek mijn gezicht. Ochtendhumeur. Ik haat je.

Ik ben over het algemeen een vrij gezellig, sociaal en vriendelijk persoon. Alleen in de ochtend ben ik een mix van een Gremlin en een trol. Kom niet met verhalen en drama aanzetten als ik nog geen koffie heb gehad, want ik heb er dan echt geen geduld voor.

Ik ben ook wel een heel sympathiek persoon: na 10 uur ‘s ochtends. Voor die tijd kan ik nogal egocentrisch zijn. Ik kan me een ochtend na een uitgaansavondje nog heel goed herinneren. Ik lag samen met een vriendinnetje op een matras voor de TV. Ik was bloedchagrijnig en had een kater van de nacht ervoor. Terwijl ik zat te zeuren om water en eten keken we een reportage over een oorlog op TV.

'Ik heb het gevoel dat het over mij gaat', zei ik gepikeerd. 'Wow, een oorlog waar duizenden mensen omkomen en jij weet het zo te draaien dat het over jou gaat? Dat is een nieuw record, zelfs voor jou', antwoordde mijn vriendin. Ik gaf haar de ultieme stink eye en gromde nog verder door.

Als ik aan het daten ben, kan het nog weleens voorkomen dat ik na de eerste ochtend samen kalm en rustig wakker word. Alleen fake ik dat voor mijn leven. Ik kan natuurlijk niet meteen mijn inner-monster laten zien. Ik glimlach en doe alsof ik het heel fijn vind dat die persoon naast mij ligt terwijl ik wakker word. In realiteit wil ik hem uit bed trappen, de dekens over me heen gooien en blaffen naar iedereen die iets tegen mij zegt. Die kant van mijn persoonlijkheid krijgt hij pas te zien als hij officieel mijn vriendje wordt.

Ik ben gewoon geen ochtendmens en zal dat ook nooit worden. Terwijl ik mijn wekker instel voor morgenochtend huil ik al een beetje van binnen. Wetend dat ik morgenochtend weer niet te genieten ben door de aankomende ochtendhel.

Frankee