Lees meer…

Ik doe al een paar maanden geen oog dicht. Ik heb echt geen idee meer hoe het voelt om lekker uitgerust wakker te worden of hoe het voelt om uit te slapen. Ik heb alles geprobeerd van slaappillen tot meditatie. Niets werkt. De wallen onder mijn ogen zijn zo intens, smurfen zouden er in kunnen wonen.

Het is druk in mijn hoofd. Ik ben op zoek naar een nieuwe baan. Ik wil teveel leuke dingen doen, maar heb er de tijd en geld niet voor. Ook voel ik letterlijk de jeugdigheid uit mijn aderen stromen als ik weer moet nadenken over de huur, die berg rekeningen en alle andere uitgaven. Het zijn genoeg dingen om wakker van te liggen, zou je zeggen. Maar wat er daadwerkelijk door mijn hoofd gaat als ik maar lig te liggen heeft daar niks mee te maken.

Zo heb ik vannacht iets van tien minuten nagedacht over wat voor vogel ik in de verte hoorde. Ik weet niet waarom ik hier zo hard over nadacht aangezien ik helemaal geen verstand heb van vogelsoorten. Ik weet nog net wat een mus en wat een duif is. Het nadenken over vogels is een terugkerend iets merkte ik op. Een tijd geleden was ik ook een halve nacht wakker gebleven omdat ik mijzelf afvroeg waarom ik nog nooit een babyduif had gezien. Vreemd.

Nadat ik de vogel niet meer hoorde, maakte ik mij ineens heel erg druk over het geluk van mijn twee poezen. Terwijl ik ze allebei hoorde snurken, vroeg ik mij af of ze het eten wat ik ze geef wel lekker vinden, of ze genoeg ruimte hebben om rond te rennen en of ze wel weten dat ik zielsveel van ze hou.

Toen kreeg ik honger. Ik vond het te vermoeiend om mijn bed uit te stappen, dus ook daar heb ik een tijdje over na liggen denken. Zal ik wel of zal ik niet mijn bed uit gaan? Sommige beslissingen in het leven zijn echt zo intens zwaar. Na een kwartier besloot ik toch om eruit te gaan. Niet zo zeer omdat ik wilde, maar ik moest naar de wc. Twee vliegen in één klap.

Weer eenmaal in mijn bed begon ik liedjes te neuriën. Ik kreeg een boze blik van een van mijn poezen. Ik moest stil zijn. Ik bedacht me dat ik alsnog was vergeten om eten te pakken, maar ik had echt geen zin meer om op te staan. Dus ging ik maar schapen tellen. 1… 2… toen zag ik een spin op het plafond! Het monster kroop mijn kant op. Ik trok de dekens over mijn hoofd. Na een paar minuten onder de dekens kreeg ik het enorm benauwd, dus speelde ik met mijn leven en besloot de killer spin onder ogen te komen. Alleen kon ik het verschrikkelijke beest ineens nergens meer vinden.

Terwijl mijn ogen zwaar aanvoelden bereide ik me al mentaal voor om wakker te worden met enorme wallen, een spin op mijn hoofd en met een nieuwe obsessie voor een of andere vogelsoort.

Ik werd rustig. Ik voelde mijn ogen dicht vallen. Eindelijk lekker slapen… en toen ging mijn wekker. Ik geef het toe, ik ben hopeloos… Maar het is wel grappig


Frankee