Love is in the air… 😉

Ik date al zowat de helft van mijn leven. Ik vind het onwijs, maar dan ook echt onwijs vermoeiend. Door de vele flaters, vernederingen en het liefdesverdriet dat daten met zich mee brengt, krijg ik het gevoel alsof ik in een achtbaan zit die nooit stopt. Het is alsof ik rondloop met een magneet dat een bepaald soort type aantrekt, waar ik eigenlijk helemaal niks aan heb. Volgens mijn ex zijn dat “moeilijke types”. Types die ik wil helpen, maar die in eerste instantie gewoon lekker eerst zichzelf moeten gaan helpen. 

Het is echt niet makkelijk om iemand te ontmoeten die én dezelfde humor en interesses heeft, én het oké vindt om ’s middags een powernap te doen. En die powernap wordt uiteindelijk een 'ík kom niet meer van de bank af-dag', waar hij zich niet schuldig over mag voelen.

Maar ik heb hem dan toch gevonden hoor…. Hij kookt dingen voor me die ik lekker vind, hij motiveert mij om te sporten, hij geeft me een peptalk als ik me even down voel en hij koopt een hele bak popcorn voor me in de bios.

Het was pas in de rij van de bioscoop dat ik me ineens bedacht dat ik de jackpot had gewonnen met mijn date. Ten eerste: hij vindt Amy Schumer leuk, bonus! Ten tweede: hij kocht een extra large gemengde popcorn voor mij, dubbel bonus! En hij schaamde zich niet toen mijn veter vast kwam te zitten in de roltrap. Dus nadat ik mijn schoen had uitgetrokken, we de roltrap stil hadden gelegd en ik een stuk van mijn veter had afgeknipt, konden we eindelijk de (volle) zaal in. Ik struikelde over een opstapje en liet wat popcorn vallen. Mijn date deed alsof hij het niet zag en alsof er niks aan de hand was.

Toen we eenmaal in het donker Trainwreck zaten te kijken, voelde ik ineens een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn komen. En dat kwam niet alleen door Amy, of door het feit dat ik mijn popcorn naar binnen aan het proppen was als een wild zwijn. Maar ook door het gezelschap.

Eenmaal thuis werd er voor me gekookt. De Playstation ging aan en ik mocht lekker rondrennen als Hayden Panettiere in het horrorspel Until Dawn. Ik werd heerlijk met rust gelaten. Niemand zeurde aan mijn kop met de vraag of ik de controller weg wilde leggen. Beter nog, er lag ineens een reep chocola naast me. Mijn date had alles al voor me bedacht. Popcorn, eten, gamen én chocola? Deze man is een blijvertje! 

Alles blijkt té goed te gaan… Alleen het slapen is nogal lastig. Ik ben het nu eenmaal gewend dat mijn poezen naast me liggen in bed, en dat ik wegdroom bij gedachtes over één bepaalde persoon. De fantasie van mijn vorige droomman maakt langzamerhand plaats voor de persoon waar ik nu mee date.

Maar hoe vaak ik me ook omdraai in bed of pieker over het leven… Elke ochtend wanneer ik mijn ogen open, blijft de andere kant van mijn bed koud en leeg

Want de persoon waar ik zo intens gelukkig mee aan het daten ben, dat ben ikzelf. We zijn nu al een maand erg intens aan het daten… en ik denk dat het nu echt serieus aan het worden is. 

Frankee