Wat is de perfect match?

Ik denk dat 85% van mijn vriendengroep wel op Tinder zit of er op heeft gezeten. We swipen ons allemaal suf. Dan is er een match en dan begint er, heel soms, een chatgesprek.

Hoe leuk dat ook allemaal is, ik denk dat de hopeloze romanticus in ons allemaal toch liever iemand tegenkomt zonder de hulp van een app. Bij mij is in de afgelopen maanden beide situaties voorgekomen. Een Tinder match en een real life match. 

De Tinder match bleek in eerste oogopslag een leuke, spontane jongen te zijn. Ik zag dat we veel interesses deelden en dat zorgde voor een makkelijk vloeiend chatgesprek. We besloten al snel om koffie te gaan drinken met elkaar.

Op de dag zelf probeerde ik mezelf net zo goed voor te doen als mijn profielfoto die ik had ingesteld op Tinder. Een foto die gemaakt was met goede belichting, een filter en waarin ik overkom als een goed geklede ‘ideale schoonzoon’

Toen ik mijn match zag, wist ik even niet meer wat ik moest doen. Wat is de real life versie van naar rechts swipen? Oh ja, ik weet het weer, hand uitsteken, mijzelf voorstellen en oogcontact maken. En in plaats van om de 20 seconden tijdens het gesprek een emoji eruit te gooien moest ik nu met echte gezichtsuitdrukkingen werken. Ik maakte een grapje dat volgde met een knipoog. Het voelde vreemd en hij dacht vast dat ik een epileptische aanval had. 

Ik had de date overleefd. We hadden daarna nog heel leuk contact en ik stippelde mijn huwelijk al met hem uit. Maar al snel werd ik gedist door hem. Zou het door mijn knipoog komen? Door het feit dat ik een cheesecake naar binnen werkte alsof ik al jaren niks had gegeten of door het feit dat ik overdreven enthousiast werd van een mopshond die langs liep? In ieder geval vond ik zijn gedrag onbeschoft en ik wiste zijn nummer en stopte mijn trouwplannen in de prullenbak.

De real life match gebeurde tijdens een avondje stappen. Het is vreemd om iemand tegen te komen die niet belicht is met een sepia filter en waar je in eerste instantie helemaal niks van weet. Je kan niet zien of jullie gemeenschappelijke interesses of wederzijdse vrienden hebben. Na een kort praatje kwam ik er al snel achter dat hij net zo’n liefde heeft voor dieren als ik. Hij is mijn soul mate. 

Hij appt mij in de week erna dat hij op het Waterlooplein koffie aan het doen was. Ik besloot hem te vergezellen. In eerste instantie leek hij de perfecte man. Hij heeft een auto, een eigen woning, een leuke baan en praatte vol lof over zijn ouders. Hoe langer het gesprek door ging, hoe meer racistische grapjes ik moest aanhoren. Elke nationaliteit werd belachelijk gemaakt en toen hij een liedje tegen een Marokkaanse vrouw begon te zingen, moest ik ‘ineens’ naar een andere ‘afspraak’. Wat een sukkel. 

Real life of Online daten. Het maakt niks uit. Door deze situaties weet ik weer dat een blauwtje oplopen overal kan gebeuren en dat eikels overal te vinden zijn. Online en op straat. 

Frankee