Van paniekaanval op de fiets tot in iemands achtertuin belanden.

Heb je weleens gehad dat Google Maps je naar een totaal verkeerd adres brengt, ook al heb je het juiste adres ingevoerd, en dat je verdwaald en huilend op je fiets belandt? Nee? Ben ik de enige? Serieus?

Al sinds ik het mij kan herinneren heb ik geen richtingsgevoel. Ik moet ergens minstens drie keer, met de hulp van een gps-app uiteraard, zijn geweest voordat ik zelf weet hoe ik erheen moet fietsen. Dit tot grote frustratie van mijn vrienden, die niet begrijpen hoe ik weer eens aan de andere kant van de stad ben beland als we in hartje centrum hebben afgesproken.

Ik kreeg van vrienden een keer de kaart van Amsterdam voor mijn verjaardag. Omdat ik altijd de weg kwijt raak, in een bosje beland, of bijna een gracht in rijd. Dus ze dachten mij iets praktisch te geven. Leuk idee, alleen kan ik geen kaart lezen. Ik kan niks met dat stuk papier. Ik snap er niks van, waar is het pinnetje dat mij volgt via een internet verbinding?

Het is natuurlijk ook heel moeilijk om je te concentreren op je omgeving als je – met muziek in je oren – het gevoel hebt dat je in je eigen videoclip zit. Of ben ik wederom de enige die dit doet? Nee toch? Ik voel me altijd net extra tof, extra emotioneel, extra sexy als dat ene nummer op komt. Ik heb toch geen tijd om te kijken naar straatbordjes ‘when I’m feeling myself’?!

Nu ik al een paar keer ben uitgekafferd door vrienden, omdat ze me via de telefoon moesten begeleiden naar mijn bestemming, weet ik dat ik nu gewoon iets eerder van huis moet gaan als ik naar een nieuwe locatie moet. Zo weet ik zeker dat ik in ieder geval 20 extra minuten heb om te verdwalen en kan ik mijn paniekaanval achterwege laten.

'Als je denkt dat je links moet, ga dan rechts!!!', is mij weleens verteld door een vriendin. Een tip die ik natuurlijk negeerde en waardoor ik weer eens in iemands achtertuin belandde. Gefrustreerd en bezweet fiets ik de stad door en dan komt mijn telefoon toch weer tevoorschijn.

Ik weet niet hoe ik het ooit zonder het blauwe stipje op mijn Maps-app heb moeten doen. De blauwe stip is mijn beste vriend aller tijden. Ja oke, soms brengt-ie me alsnog op een verkeerde locatie of werkt-ie niet mee. Maar als-ie het doet, loop ik met zelfverzekerdheid en overtuiging samen met stip de straten rond. En als-ie de verkeerde kant op gaat, krijg ik het weer Spaans benauwd. Ik probeer me dan op een charmante manier om te draaien met mijn telefoon in de hand, hopend dat mensen niet denken dat ik Pokémon Go speel, maar ook niet dat ze denken dat ik de weg kwijt ben geraakt, of nog erger; dat ik een kansloze toerist ben die niet weet wat links en rechts is…. En om eerlijk te zijn; vaak, een beetje te vaak, voel ik mij ook soms een onnozele toerist in mijn eigen stad.

Frankee