Alleen op een feestje met onbekende mensen, hoe overleef je dat? Zo!

De eerste indruk blijft hangen. Want zeg nou zelf als je een slechte trailer ziet van een film ga je er toch ook niet heen?

Dus… ik werd uitgenodigd voor een huisfeestje. Ik kende niemand die daar heen ging, behalve de persoon die mij uitnodigde. Er spookte gelijk allerlei scenario’s door mijn hoofd waarin ik het zou gaan verpesten. Chaotisch zijn, zit namelijk in mijn bloed; ik laat drankjes over mensen heen vallen, ik struikel, ik loop tegen deuren op en ik verdwaal vaak. Ik moest en zou een goede eerste indruk maken!

Toen ik voor de deur stond en de bel indrukte, keek ik nog even naar mijn versleten All-stars en vroeg mezelf af of het strikje om mijn nek wel recht zat. Maar er was geen tijd meer om me druk te maken, want de voordeur ging al open. Ik werd begroet met een gezellige ‘Frankee!’, waarna ik meteen mee naar boven werd gesleurd om kennis te maken met de rest van de genodigden. Met een grote glimlach liep ik de kamer binnen waar alle ogen op mij waren gericht. BTW: Dat de muziek uit stond hielp ook niet echt. Ik zwaaide awkward en er kwam een ‘hoi iedereen’ uit mijn mond wat klonk als een jochie die net in de pubertijd kwam. No pressure, dacht ik bij mezelf, blijf ademen. Er is vast wel iemand hier die ik kan vervelen met mijn verhalen.

Nadat ik een glas in mijn handen kreeg gedrukt en het vervolgens meteen liet vallen, kwamen twee vreemden mij helpen. Na wederom weer een awkward situatie stelden we ons aan elkaar voor. Daarna kwam de vraag wie ik was en wat ik deed in het dagelijks leven. In mijn hoofd creëerde ik meteen een trailer van mezelf. ‘Schrijver’, ‘zanger’, ‘kansloos in de liefde’, ‘TV-serie addict’, ‘baasje van twee poezen’, ‘shop-a-holic‘: CRAP! Waar moest ik beginnen?

Waarom weet ik niet, maar ik begon het gesprek met het feit dat ik een Kreeft ben. ‘Een dromer’, was de reactie daarop. ‘Ja’, zei ik, ‘Ik ben een typische kreeft, met grote dromen.’ En dus vertelde ik in een notendop wie ik ben en wat ik leuk vind.

Toen het zoveelste drankje voor mij werd gehaald, bleek dat ik plaats had genomen op de praatstoel. Ik kon niet meer stoppen met praten en lachen. Terwijl ik door ratelde over mijn ervaring met een muis in de bioscoop, begon het buiten enorm te regenen. De ramen werden gesloten en buiten leek het alsof de wereld verging: ik zit hier nog wel eventjes vast. Dus langzaamaan begon ik me maar in te houden met gesprekken over dieren. Gelukkig waren de twee mensen waar ik mee aan het praten was net zo dol op films en muziek als ik: yeah, ik kom de nacht wel door.

Ik ben geen fan van alleen naar feestjes en andere gelegenheden gaan. Daarom voelde ik mij in het begin een beetje opgelaten en ongemakkelijk. Maar serieus, waar maakte ik me druk om? Het was een feestje, geen sollicitatie! Al weet ik nu wel dat als ik op een feestje ben waar iemand in zijn/haar eentje ongemakkelijk alleen staat ik wel even naar diegene toe stap om mij voor te stellen. Want samen awkward zijn is toch gezelliger dan alleen.

XO Frankee

Foto: Nathalie Hennis