What’s the deal?

'Is dit een nieuwe trend?', vraagt mijn vriendinnetje tijdens de lunch. 'De laatste paar jongens waar ik een date mee had, hebben allemaal bindingsangst.' 

Mijn ogen dwalen van de muffin in de verte naar haar gezicht. Een nieuwe trend? Are you kidding me? 

Ja, natuurlijk hebben sommigen van ons een stabiele relatie. Koppels die samen boodschappen doen, samen feestdagen vieren en elkaars garderobe goedkeuren.

Maar een nieuwe trend? Nee, niet bepaald. Ik denk dat de meerderheid van Amsterdam nu in zo’n situatie zit.  

Ergens snap ik het wel… Het is 2015. Iedereen is altijd op zoek naar iets beters. Betere baan, betere vrienden, betere lover

Honderden apps om een scharrel te scoren, dus waarom zouden we ons vast willen leggen aan die ene persoon die leuk, knap en lief is, die alles voor je wilt doen en de hele wereld voor je kan betekenen?

Want stel je voor dat er om de hoek iemand rondloopt die nog VEEL beter bij ons past (dit bedoel ik sarcastisch voor het geval jullie dat nog niet door hadden).

Daten is lastig. Tegenwoordig is het zelfs zo dat als je ‘exclusief’ date met iemand, en je al die domme apps hebt verwijderd, je nog steeds niet weet hoe je diegene eigenlijk moet voorstellen aan anderen. “Dit is mijn… uh, mijn.. Ja wat zijn we eigenlijk van elkaar?”

En dan ga je weer twijfelen aan de belachelijke onduidelijke situatie waar je in zit. En dan kap je het af, want deze vaagheid afbreken is beter dan in de onzekere situatie zitten waar je nu in bent beland.

Daten zonder titel is inderdaad iets van de afgelopen jaren. In ieder geval wel in mijn leven. Ik heb gedate met gasten die geen duidelijk toekomstbeeld voor zichzelf zagen als het ging om relaties.

Degene waar ik als laatste mee had gedate, vertelde dat ondanks we het ‘wat zijn we eigenlijk van elkaar-contact’ hadden afgekapt hij nog wel vrienden met me wilde zijn.

Toen ik dat aan mijn beste vriendje vertelde, vroeg hij of ik dat kon. 'Nee, ik kan dat niet. Ik kan niet met iemand chillen die nog een deel van mijn hart heeft. Zolang hij in mijn leven blijft, weerhoud ik mezelf om mij open te stellen voor een ander. Omdat een deel van mij hem dan altijd zou willen.'

En toen ratelde ik verder en kwam de inner-Hannah Horvath (Girls) naar boven. 'Ik wil niet eens een officieel vriendje. Ik wil gewoon iemand die het leuk vindt om bij mij te zijn, leuke dingen met mij wilt doen en zijn lippen en lichaam alleen voor mij beschikbaar stelt.” Ik word afgekapt door Charlie. 'Frankee, dat is het hele concept van een vriendje.'

Ik kan hoog en laag springen en zeggen dat ik geen titel wil vast plakken na een paar maanden titelloos te daten, maar duidelijkheid is niet erg om te willen. Titelloos daten is prima; als twee mensen ruimte en vrijheid een prioriteit noemen. Dan is dat goed.

Maar het is triest als er diepere gevoelens in het spel komen. Dan is het tijd om de situatie te bespreken of om er een titel op te plakken of om verder te gaan.

'Hoe ga je na zoiets verder? Ben je niet verdrietig?', vraagt mijn vriendinnetje. Terwijl ik haar diep in de ogen kijk zeg ik: 'Babe, ik weet het antwoord daarop niet… Wat ik wel weet is dat ik al de hele tijd wordt aangestaard door een lekkere muffin en die wil ik nu in mijn mond stoppen.'

Frankee