Trots & Hoop

Ik ben zo trots op mijn vrienden als ze besluiten om grote volwassen beslissingen te maken zoals trouwen of kinderen krijgen. Ik wenste dat ze net zo trots op mij zouden zijn als ik zeg dat ik een maand geen chocola wil eten of dat ik een jasje in de sale heb gekocht. Ik ben al trots op mezelf als ik een zakelijke e-mail vanaf mijn toilet heb verstuurd, dus waarom kunnen mijn ‘volwassen’ vrienden dat dan niet voor mij zijn?

Terwijl ik met een ‘succesvolle volwassen’ kennis aan het lunchen ben, praat ze eerst een uur lang over haar (enorm saaie) partner en haar ‘geweldige’ leven. Vervolgens vraagt ze aan mij hoe ik mijn toekomst voor me zie. Ik ben stil en terwijl ik een hap neem van mijn broodje kijk ik levenloos voor me uit. Ik weet hier geen antwoord op te geven. Ik bedoel hoe moet ik dat nou in godsnaam weten? Ik weet niet eens wat ik volgende week wil doen. Misschien lig ik dan wel onder een bus en is het hele feest, genaamd Frankee’s leven, over.  Ik slik mijn eten door en zeg vervolgens: 'Netflix'.

Ze lacht en denkt dat ik een grapje maak en vuurt vervolgens de ene na de andere vraag op mij af. 'Is er niet iets wat je hoopt dat er gaat gebeuren in je leven? Wil je geen kinderen? Wil je een huis kopen? Wat zijn je verdere ambities?'. Oh. My. God. STOP. Ik dacht gezellig te gaan lunchen met een oud klasgenootje niet dat ik deelnam aan een overhoring door iemand die klinkt als een teleurgestelde moeder in een slechte tienerfilm. Terwijl ze mij doordringend aankijkt kijk ik om mij heen en vraag ik mij af of hier zeldzame Pokemons zijn.

'Frankee, ik wens je echt iemand toe die net zo verliefd is op jou als dat ik op mijn verloofde.' Ik kots een beetje in mijn mond en kijk haar schaapachtig aan. Natuurlijk ben ik blij voor haar dat zij de persoon heeft gevonden met wie zij oud wil worden, maar ik begrijp niet zo goed waarom zij vindt dat iedereen om haar heen dan ook maar meteen verliefd, verloofd of getrouwd moet zijn.

'Ben je dan niet verliefd?' vraagt ze als ik geen antwoord geef. Aangezien ik haar al 10 jaar niet heb gezien, ga ik haar niet vertellen hoe kansloos mijn liefdesleven is. Ik haal mijn schouders op en zeg: 'Neuh…'. Als de overhoring, lees: lunch, eindelijk afgelopen is geeft ze me een knuffel en zegt ze met een teleurstellende blik in haar ogen dat ze hoopt dat ik snel het geluk vind wat ik verdien. Heel lief bedoeld hoor, maar wie zegt dat ik nu niet gelukkig ben?

Op de terugweg naar huis denk ik na over ‘hoop’. Natuurlijk hoop ik op zoveel, maar als ik een ding heb geleerd de afgelopen jaren is dat veel verwachtingen ook veel teleurstellingen schept. Dus daarom hoop ik op dit punt in mijn leven dat ik de week doorkom met veel gelach, een dak boven mijn hoofd blijf houden, veel knuffels van mijn poezen krijg, er geen mug in mijn kamer vliegt en op lekker veel eten en…

Ik hoop dat ik nooit meer met dat verschrikkelijke mens hoef te gaan lunchen.

Frankee

http://twitter.com/FrankEElicious