Ik houd van slapen…en koffie!

Ik zat rustig op een stoel met een kop koffie in mijn hand. Hardop zei ik: 'Ik houd van je'. Het meisje dat schuin tegen over mij zat keek op en keek vervolgens rond. Wij waren de enige twee in het koffietentje. Ze keek vervolgens weer verbaasd naar mij.

Ik zat niet met iemand aan de telefoon dus ze dacht waarschijnlijk dat ik haar de liefde verklaarde of dat ik een gek was die in zichzelf zat te praten. Mijn liefdesverklaring was dan ook niet voor haar, of mij, bedoeld maar voor de kop koffie die ik in mijn hand had. Wat is daar nou vreemd aan?

Ik houd van slapen, ik bedoel ik HOUD van slapen, misschien nog meer dan mijn rare obsessie voor Miss Piggy. Ik ben altijd jaloers geweest op Doornroosje. Die chick mag 100 jaar slapen en wordt vervolgens net zo sexy wakker als daarvoor. Mét een knappe prins aan haar zijde EN ook nog eens mega uitgerust. En dat is het ding waar ik het meest jaloers op ben, want hoe lang ik ook slaap… Ik rust de laatste tijd maar niet uit.

Ik was een kampioen in slapen. Ik kon makkelijk 13 uur lang doorslapen zonder mij schuldig te voelen. Nu betekent uitslapen voor mij 8 uurtjes slaap. En dat slaat natuurlijk nergens op.  En zelfs als ik 8 uur slaap heb gehad, voelt het alsof ik uit een ei kom en gedesillusioneerd de wereld moet bekennen.

Mijn dagen voorheen draaiden meestal om eten, voornamelijk chocola, ik werd wakker en dacht aan al het eten wat ik die dag in mijn mond wilde stoppen. Nu word ik wakker en besef ik me dat ik morgen weer moe wakker ga worden. Vermoeide circle of life.

'Ben je zoveel aan het piekeren ’s nachts?' is de vraag die ik vaak te horen krijg als ik weer eens als een vermoeide smurf op mijn werk aan kom. Ik pieker altijd, mijn gedachtegang heeft geen stop.

En dan pieker ik niet eens over bijzondere dingen. Zoals mijn leeglopende bankrekening, mijn kansloze crushes of over de inhoud van mijn koelkast, maar meer over dingen als ‘Zouden Mickey & Minnie na al die jaren ook in relatietherapie moeten?’ of  ‘Wat is de naam van de wasverzachter van die ene reclame die ik vier jaar geleden heb gezien?’. Vermoeiend dus.

Het enige voordeel van  in een constante staat van vermoeidheid zijn, is dat alles een beetje voelt als een droom. De leuke jongen tijdens het uitgaan glimlacht naar me? Wow, nieuwe liefde! Ik krijg een doos chocola op werk? This must be a dream! Mijn telefoon valt op straat en het beeldscherm heeft 100’en barsten? NACHTMERRIE! 'Prettige Pasen!', roepen tegen je collega’s terwijl het een woensdagavond in December is. Ugh, oké, het non-stop moe zijn, zorgt ook voor veel ongemakkelijke situaties…

Dus meisje in de koffieshop. Ik houd van mijn koffie. Het is mijn huidige relatie. Ik mag de liefde dan best hardop verklaren. Ik ben moe. Ik kan geen gesprekken aan met mensen, dus dan maar met een kop koffie die mij op dat moment de liefde en warmte geeft die ik nodig heb. Don’t judge!

Frankee