Frankee gaat sporten met een personal trainer….

“Ga je mee trainen met mijn personal trainer?” vraagt Eva  (Simons) aan mij. Ik moest er even over na denken. Ten eerste, ik had de dag ervoor een te gekke dag gehad op het Milkshake Festival en ik was nog een beetje brak. Ten tweede, ik ben goed in hardlopen, maar sporten in het algemeen is dus absoluut niet mijn ding. Maar aangezien ik de middag vrij had en ik voor de aankomende tijd een paar dingen heb gepland waar een getraind lichaam wel handig voor is, zei ik maar ja.

 

 

Ik geef toe. Ik was een beetje zenuwachtig. Ik moest gelijk denken aan programma’s zoals Obese en I used to be fat. Huilende gezichten flitsten in mijn gedachten voorbij samen met de enorme haat die de deelnemers hadden tegenover hun trainer. De bedoeling was dat we vandaag alleen maar gingen trainen op de loopband en laat ik daar nou goed in zijn. Dus met goede moed stapte ik de sportschool binnen. Na een ferme hand van de trainer werd ons gelijk verteld dat we maar heel weinig op de loopband zouden gaan trainen en dat hij van plan was om ons af te maken. Ik begon meteen te zweten. Ik was bang dat ik door de mand zou vallen en hij door zou hebben dat ik mezelf vol stop met M&M’s, snoepjes en taart.

 

De loopband werd aangezet en ik begon te rennen met een nummer van Beyoncé op de achtergrond. Het is bewonderenswaardig hoe artiesten altijd een hele show neer kunnen zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Deze mensen trainen meerdere keren in de week. Ik begrijp dus ook dondersgoed dat Eva dit doet. Ze moet aan haar conditie blijven werken. Ze kan niet midden in een nummer ineens zeggen: 'Jongens, sorry hoor, ik kan niet meer… zingen jullie het liedje maar verder. Ik ga even rusten, tot straks.' Artiesten die dagelijks optreden en van stad naar stad reizen, zijn zichzelf verplicht om te blijven werken aan hun lichaam en aan hun conditie.

 

 

Anyways, terug naar onze training. Het ging me eigenlijk supergoed af. Ik had geen reden om zenuwachtig te zijn. De trainer motiveerde mij juist alleen maar om meer mijn best te doen. Eva motiveerde mij om alles te geven en ik motiveerde mezelf omdat ik vond dat ik de dag ervoor teveel troep had gegeten en gedronken. Na de training voelde ik me top. Ik verliet de sportschool en reed met een glimlach naar huis.

 

 

Maar de dag erna… O MY GOD. Ik kon niks meer! Als ik wilde opstaan of zitten, werd ik meteen gestraft. De butt lifts, het stretchen en alle andere oefeningen hebben mij totaal afgemaakt. Wat is spierpijn toch een verschrikkelijk iets. En geloof me, een beetje spierpijn kan ik hebben, maar dit was van een ander niveau. Ik liep als een oud mannetje, ik kon niet normaal bukken en zoiets simpels als een raam openen vergde al teveel van mijn krachten.

 

Met een zuur gezicht en enorme pijn in mijn armen, appte ik Eva. Ik was gelukkig niet de enige met enorme spierpijn want ook zij had er ook last van. Het deed me goed om dat te horen. Gedeelde smart is halve smart. Toen vier dagen later mijn spierpijn was verdwenen appte ik Eva vervolgens met de vraag wanneer we weer samen gingen trainen. Lekker strak en fit worden samen.

 

Ik kan niet wachten op de volgende keer dat ik wakker word met enorme spierpijn. Wetend dat ik weer keihard heb gewerkt aan mijn lichaam. Het doet misschien pijn, maar het is wel heerlijk.

 

?Frankee