Ying over haar bijzondere trip in Budapest

“Wat een avontuur!”, dacht ik in de bus. Na een paar dagen de toerist hebben uitgehangen in Budapest en vier intensieve dagen een huis bouwen in Beius, zaten we allemaal in de bus naar Ordea, richting het vliegveld.

Het was een hobbelige rit door het ruige Roemenië. In de bus hoorde ik mensen discussiëren over het einde van de aarde, gesnurk van mensen die even en dutje namen en mijn eigen gedachten, die mij herinnerde aan het geweldige avontuur die we met zijn allen hadden beleefd.

Een van die dingen die me het meest is bij gebleven, is niet alleen het huizen bouwen, maar ook het bezoek aan het christelijk zomerkamp voor Roma kinderen. Toen we daar met zijn allen aankwamen kwam er meteen een groep kinderen om ons heen staan met de zuster.

Met twinkelende oogjes en een bal keken ze ons verlangend aan voor een potje voetbal. We renden als een gek het veld op en speelde het memorabele potje voetbal. We gingen onderuit, we kregen ballen tegen ons hoofd aan en hadden vooral plezier.

Het potje was helaas al sneller afgelopen dan verwacht. Sam was ondertussen met wat jongetjes in de eetzaal gaan zitten. Een van de jongetjes had zijn pet op, die de gehele reis niemand mocht aanraken behalve Sam, en ik zei, “Die pet staat hem goed.” Sam gaf de jongen een aai over zijn bol en liep zonder pet terug naar de bus in. Zo lief!

Tot volgende week,
Ying