Liefde is net een asiel. Eigenlijk zijn wij allemaal hondjes die wachten op een metgezel die ons kan vermaken, verzorgen en liefde kan geven…

Elke dag doen we onze best om op te vallen bij een ander, vaak onbewust. Zelfs als je in de rij van de supermarkt staat of wacht bij een tramhalte: er worden altijd signalen afgegeven en er wordt altijd gekeken naar anderen. Net zoals honden in het asiel: ze kijken je allemaal aan met die lieve hondenogen, hopend dat ze met je mee naar huis mogen.

Een avondje stappen met mijn vrienden laat zien dat het precies zo gaat: ze kijken rond, ze zien een ‘project’ voor de avond en zetten hun speciale blik op. Dan lopen ze naar het ‘hondje’ toe om te kijken wat ze in huis hebben. Bevalt het hondje, dan gaan ze mee naar huis of wordt er, onder de echte ladies and gentlemen, een date gepland. Bevalt het niet, dan gaat ‘het hondje’ weer terug zijn hokje in, hopend dat iemand anders hem of haar meeneemt.

We blijken net als dieren een geur af te scheiden wat kan opvallen bij een ander. Ieders lichaamsgeur is anders en dat schijnt dan ook weer degene die jou leuk vindt op te kunnen winden. Net zoals honden… Die ruiken aan elkaars kont en weten genoeg. En zeg nou zelf, als iemand je aanspreekt met een lichaamsgeur die ruikt naar rotte eieren is het toch ook snel over?

Als honden met elkaar spelen, het naar hun zin hebben en ze elkaar vervolgens na een lange tijd weer tegenkomen, gaan ze aan elkaar snuffelen. ‘Heeft die met een ander hondje gespeeld?’, ‘hoe ruikt hij/zij ook alweer?’ of ‘hoe leuk vond ik jou ook alweer?’. Hebben wij dat ook niet als je een ex of een scharrel tegenkomt? Je weet niet of je wilt kwispelen of met de staart tussen je benen ervandoor wilt gaan. Zou de ander eigenlijk nog wel met je willen ‘spelen’? Zou ik eigenlijk nog wel willen? Was het leuk voor een eenmalige play date of wil ik deze persoon vaker zien?

Laatst zag ik een belachelijk artikel in de krant staan. Er stond in dat mensen met een relatie langer leven. HOEZO discriminatie?! Hebben vrijgezellen geen recht op een langer leven? Blijkt het dan echt zo te zijn dat het hart het begeeft zonder partner? Wat ontzettend deprimerend! Net zoals de dieren in het asiel. Als ze na een lange tijd niet worden opgehaald, krijgen ze een spuitje of sterven ze daar in eenzaamheid. Eerlijk? Nee, maar zo gaat het dus blijkbaar. Als je wordt overgeslagen is het gedaan met je.

Wij zijn allemaal reuen en teefjes, we willen allemaal eens in de zoveel tijd over onze buik geaaid worden. Het is niet erg, dat is de aard van het beestje. Ik vind vrijgezel zijn prima, maar af en toe denk ik ook wel eens hoe het zou zijn als iemand mij uit het ‘asiel’ haalt…

Frankee

Fotografie: TheFashionTourist.com