Een gedicht van Ying.

Ik voel je, ik wil je, ik houd van je en ik blijf voor altijd bij je. Die lieve dingen zei je altijd tegen mij. Alleen, waar ben je nu dan? Mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend. Je hebt me in de steek gelaten, je liet me alleen achter in een zwart gat, net op het moment dat ik je het meest nodig had.

Ik mis je, ik wil je, ik wou dat alles weer werd zoals het was. Samen van het leven genieten en over van alles praten tot diep in de nacht. Alles er even uithuilen zodat ik er de volgende dag weer tegenaan kon. Even onderbroken worden zodat je me kon vertellen dat ik me aanstelde en me nergens druk over moest maken. Jij was er altijd voor mij en ik probeerde er altijd voor jou te zijn.

Maar nu is het een vage herinnering, iets wat veilig opgeborgen zit in een oude doos. Een hoofdstuk dat jij hebt afgesloten in je leven, maar het hoofdstuk waar ik nog altijd aan terugdenk. Jij leeft in het nu, waar ik geen deel meer van uit maak. Ik mis het, ik mis alles, ik mis jou. Voor jou is het beter maar mij doet het nog steeds verschrikkelijk veel pijn.

Jij voelt me niet meer, je wilt me niet meer, je houdt niet meer van en je zal nooit voor altijd bij me zijn. En dat, mis ik.

Dit was een klein gedichtje, zelfgeschreven overigens, over het missen van iemand in je leven, op wat voor manier dan ook. Hebben jullie wel is iemand heel erg gemist? En hoe vulden jullie dat lege gat?

Liefs,

Ying

Afbeelding: Bron