Frankee is dol op sporten… Not!

Ik ben geen atleet. Na meerdere blogs over eten, zal je wel niet zo heel verbaasd zijn over dat feit. Om te zeggen dat ik a-sportief ben, is een klein understatement. Zo ben ik namelijk ooit uit een Tae-Bo klas gezet, omdat ik de slappe lach kreeg tijdens een rare oefening.

Ook werd ik een keer van een crosstrainer getrokken, omdat ik alleen maar zittend MTV keek terwijl ik een fatburner opdronk. Het is duidelijk: sport en Frankee zijn nooit een goede match geweest.

Vroeger werd ik op badminton gezet en na een paar lessen wist ik al dat ik geen fan was. Ik was niet erg slecht ofzo, maar ik vond het gewoon stom. Ik zag het nut er niet van in. Ook werd ik altijd als laatste gekozen als het ging om teamsport op school. Neem bijvoorbeeld voetbal: nadat ik een keer de bal in ons eigen goal had getrapt, werd ik helemaal achter in het veld gezet. Alles was best zolang ik maar van de bal af bleef.

Basketbal? Who are you kidding? Mijn bijnaam was ‘1 meter muis’ op school, hoe kon ik dan ooit een bal dunken? Maar als er een estafette werd gehouden, wilde iedereen mij wel ineens in hun team. Waarschijnlijk waren mijn klasgenoten allemaal zo onder de indruk over hoe snel ik na het horen van de lunchbel naar de kantine sprintte.

Ik heb na mijn studie een paar keer een zinloos abonnement gehad op een sportschool. Het enige wat ik deed, was als een bezwete cavia op de loopband rennen. Dus ik besloot maar te gaan hardlopen in het park. Het is goedkoper en ik hoef me niet meer awkward te voelen wanneer ik als een natte hobbit langs iemand loop, want ik ren ze nu toch zo voorbij.

Het probleem met hardlopen is dat wanneer ik eenmaal de eerste stap heb gezet, ik eigenlijk weer meteen naar huis wil. Mede dankzij mijn grote fantasie blijf ik door rennen. Zo fantaseer ik dat ik achterna word gezeten door iemand die mij kaal wil scheren. En geloof me, een kaal hoofd staat me niet. Dus ik ren.

Ook heb ik een terugkerende fantasie/nachtmerrie dat een horde wespen en een dozijn grote spinnen achter me aan zitten. Vervolgens ren ik voor mijn leven. Een ander scenario is dat mijn vriendinnen en poezen ontvoerd zijn door zwarte pieten en ik de enige ben die ze kan redden als ik maar snel genoeg ben. Al deze scenario’s, gecombineerd met mijn ‘run fatty run’ playlist, zorgen ervoor dat ik per keer zo’n 250 calorieën verbrand.

Als ik eenmaal weer thuis ben en met moeite wat push en sit-ups doe, ga ik wederom op zoek naar eten. Want eerlijk gezegd is de reden dat ik blijf hardlopen een excuus om me weer vol te stoppen met voedsel. Dus als je mij ooit een keer in het park ziet rondrennen, moedig me aan en gooi een zak snoep toe. Ik zal je eeuwig dankbaar zijn.

Frankee

twitter.com/FrankEElicious

Fotografie: TheFashiontourist.com