Hoe een party weekend uitliep op een ramp…

Terwijl ik dit schrijf zit ik met mijn beste vriendin M op de bank bij haar thuis in Amsterdam. Ons geplande ‘party weekend’ is uitgelopen op een total disaster… De key woorden: Gestolen telefoons, een eerstegraads brandwond en twee missende tanden. What happened?? Ehh, nou, dit:

Het gebeurde allemaal afgelopen zaterdag. Vrijdag hadden we nog (ik vanuit Berlijn, zij vanuit Amsterdam) enthousiast met elkaar aan de telefoon gehangen. ‘Morgen kom je!!!’ joelde M door de telefoon. ‘Jaaaa’, zong ik terug. Dat we elkaar kreupel en half gehandicapt op Schiphol in de armen zouden vallen had geen van ons kunnen denken.

‘Wat is er met je voortanden gebeurd???’ vraag ik geschokt. M antwoordt dat ze het er niet over wil hebben en neemt via een rietje een slok van haar shake. ‘De enige manier om voedsel binnen te krijgen de aankomende tijd’, vertelt ze me later.

Het is even stil. ‘En waarom loop jij als Quasimodo en moet ik je sinds eergisteren op je Duitse telefoon bellen?’, vraagt ze dan.

Ik antwoord dat ik per ongeluk heet water over me heen kreeg. Dat dit gebeurde omdat na het uitgaan mijn telefoon is gestolen. Dat ik als troost in bed thee ging drinken en de kop uit mij handen liet vallen vertel ik er niet bij. En dat ik twee uur lang bij de EHBO heb gezeten en nu met een verband ongeveer zo groot als mijn hele buik rondloop ook niet. 

 

Zonder al te veel woorden besluiten we dat we deze week gewoon thuis gaan blijven en films kijken. We kopen onderweg een pak chocokussen (‘dit kun je vast ook wel zonder tanden eten’) en installeren ons bij haar op de bank. Daar vertelt ze me uiteindelijk het hele verhaal. Ineens voelt mijn brandwond net zo belangrijk als een muggenbult. En mijn gestolen telefoon? Who cares… niets topt haar story!! Op een bedrijfsuitje is ze tijdens het tikkertje spelen (geen goed idee als je ouder dan twaalf bent en je hoge hakken aan hebt) gestruikeld en nu mist ze haar voortanden.

 

B,  die de neiging heeft overal een ‘teken’ achter te zoeken heeft er zelfs een verklaring voor. ‘Het is gewoon een teken van het universum’, zegt ze filosofisch. ‘Dit is de kosmos die zegt: chill out! Daarom struikelde ik en zit ik nu thuis op de bank.’ Op dit soort vergezochte redeneringen kun je maar op één manier reageren. Een grote hap chocokussen en de tv harder zetten. ‘En jij moet beter naar je buikgevoel luisteren!’ Ze kijkt me streng aan. En dan schieten we in de lach.

Want daar zitten we dan, als twee gebroken vogeltjes op de bank een beetje naar verklaringen van the universe te zoeken… 

Eigenlijk had ik gedacht dat ik deze column zou eindigen met de treurige mededeling dat ik deze week oprecht niets interessants of spannends heb meegemaakt. Behalve dan dat ik bij het politiebureau zat om een vage ‘hij had geloof ik, ehm, blond haar?’ beschrijving af te geven van de jongen die mijn telefoon uit mijn handen griste. En dan krijgt B ineens een smsje van een onbekend nummer. Het blijkt de (volgens B heel sexy) tandartsassistent te zijn die haar röntgenfoto’s heeft gemaakt…  Kijk, en dát kan natuurlijk wel weer een interessant verhaal worden! Want een sexy jongen die je ook leuk vindt als je twee voortanden mist? That’s a keeper

 

Ps follow me online!

 

Liefs Jill

 

PS follow me online

Instagram
Facebook
Twitter
Blog