Een cool, maar nerve-racking YouTube-kanaal en andere filmpraktijken voor Jill!

Audrey Hepburn zei ooit: Nothing is impossible. The word itself says I’m-possible! Het schijnt dat ze vóór de film Funny Face nog nooit voor publiek had gedanst. Laat staan met een danslegende als Fred Astaire!

 

Maar ze had zichzelf ingeprent dat ze het kon en stopte al haar energie en tijd erin om het te leren. De dansscéne is uiteindelijk wereldberoemd geworden en het leek wel alsof ze al jaren danservaring had.

 

 

 

Volgens mij is dat the key to success. Gewoon doen. Niet lang van tevoren gaan nadenken en overwegen of je iets wel kunt of durft. Spring in het diepe en pak je kans! Wat je ermee doet, kan je altijd later nog beslissen.

 

Zo reageerde ik toen ik vorige maand werd gebeld door een bekend Duits blad. Of ik een YouTube-kanaal voor ze wilde maken. Als ik er rustig voor was gaan zitten, had ik waarschijnlijk nooit 'ja' gezegd. Want eigenlijk durf ik dit soort dingen helemaal niet! Gelukkig was ik te enthousiast om er rationeel tegenaan te kijken en zei ik meteen ‘Yes!’ Why not, toch?

 

Maar hoe dichterbij de filmdagen kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Alleen al omdat mijn Duits nog steeds dramatisch slecht is. Als ik ergens een cappuccino bestel, krijg ik door mijn Nederlandse accent standaard een gek yoghurt drankje… En pizza’s met extra veel kaas worden pizza’s zónder kaas. Mijn broer vindt het grappig, ik word er moedeloos van.

 

Wat me vooral nerveus maakte, was de gedachte dat het viral ging. Het voelde als nu of nooit. Óf ik zet mezelf vreselijk voor schut en krijg het nooit meer van internet af of, tja, of wat eigenlijk? Ineens wist ik ook niet meer wat mijn doel van dit hele verhaal was. Wáárom deed ik dit ook alweer? Waarom wilde ik zo nodig met m’n hoofd voor de camera? Gelukkig ging toen de bel, ik zette de gedachten uit mijn hoofd en… smile! Lights… Camera… Action!

 

 

Al na de eerste seconden verdwenen mijn zenuwen. Dat kwam vooral door de lieve regisseur en de redactrice die me zo op m’n gemak stelden. We hebben ontzettend veel gelachen. 
Dat er net een bak roze glazuur op het tapijt was gevallen (en deels op de achterkant van mijn shirtje…) maakte allemaal niet uit. Want-dat-zag-je-toch-niet.

En dat ik het Duitse woord voor schort (Schürze) niet kon uitspreken, was ook niet erg. Na tien takes zat er vast wel wat tussen, en ‘hij kon editten’ (lees: uit de film knippen), werd er gezegd. Ik maakte me dus nergens druk over.

 

 

 

Tot gisternacht. Ineens kreeg ik het Spaans benauwd. Aahh! Wat als het editten toch níet is gelukt? Dat ik als een soort geit de meest idiote Duitse worden in de camera blèr? Dat je tóch die roze vlek op mijn shirt ziet? Dat mijn haar ineens heel raar blijkt te zitten? Ik werd helemaal gek.

 

Thank God kreeg ik deze gedachtenwaterval niet over me heen tijdens het filmen, want dan was het waarschijnlijk een stuk minder gezellig geweest tijdens de filmdagen…

 

Maar goed. Today is the day! De eerste video is online! En ik ben super tevreden. Wel ben ik nu een stuk serieuzer geworden met het leren van mijn Duitse woordjes (girls, let op bij je Duitse les! Ik deed het nooit en heb er nu heel veel spijt van!).

 

In het eerste filmpje laat ik zien hoe je ‘high heel cookies’ maakt! En ook al is het dus allemaal in het Duits, ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden (het recept staat in het Nederlands in mijn DIY-boek Giftguide voor girls). Misschien is het iets om ooit ook in het Nederlands te filmen? Who knows! Lijkt mij in elk geval ontzettend leuk.

 

 

Liefs,

 

Jill

 

 

Volg me online op Instagram, twitter en facebook!