Merel heeft vakantie. Wat nu?!

Vandaag is de eerste dag van mijn officiële vakantie. En ik heb geen vrienden om het mee te vieren. Niemand om gezellig mee te lunchen bij Bakker Bart, een ijsje te halen of de hele middag door de winkelstraat te slenteren, gewoon om te benadrukken dat we vooral níks meer te doen hebben.

Nee, geen van dit soort taferelen. Ik ben dit weekend letterlijk vriendloos. Zodra de bel van het laatste proefwerk door de school galmde waren ze nog sneller verdwenen dan mijn broertje op de vlucht voor een douche, mijn vrienden. En dan te bedenken dat ze naar Bélgie gaan (…). Na weken van planning, voorpret, organisatie en excitement gingen ze op weg, bepakt en bezakt met tenten, slaapmatjes, voedselvoorraden, etc.

De echt muziekfanaten onder ons weten natuurlijk al lang dat er dit weekend maar één ding te doen is bij onze zuiderburen: Rock Werchter. Toegegeven, het is ook wel een happening. Vier dagen lang zo veel mogelijk muziek opzuigen, moshpitten, bier drinken en vooral zo min mogelijk slapen. De sfeer schijnt geweldig te zijn. Met zo’n 130.000 bezoekers is het een van de grootste festivals ter wereld.

Klein minpuntje: de prijs. Voor een weekendticket ben je zo’n 200 euro kwijt, exclusief campingkosten. Dat kon ik met mijn twee-uurs bijbaantje bij de bieb toch niet één twee drie opbrengen, en dus moest ik met lede ogen aanzien hoe de rest alle voorbereidingen trof, horen hoe alle bands nauwkeurig geanalyseerd werden (ik noem de Arctic Monkeys, Black Eyed Peas, Coldplay, Iron Maiden, Linkin Park, Elbow, Kings Of Leon, Kaiser Chiefs, etc.), kofferinhouden besproken en vergeleken, ga zo maar door.

Zucht. Ik geef het niet graag toe, maar stiekem ben ik toch wel stikjaloers. Ik denk dat ik maar vast begin met sparen, voor volgend jaar…