Vorig week moest Femke examen doen.. Voor haar rijbewijs! Woaaaa!

Vorige week maandag was het zover: mijn rijexamen. Omdat ik van het ergste uitging, had ik mijn vrienden niet ingelicht, zodat ik na mijn ritje from hell geen sms’jes zou krijgen met ‘En…hoe is het gegaan?’ en dan mogelijk een negatief antwoord zou moeten geven.

Iets later dan gepland zit ik tegenover mijn examinator: “Volgens mij ben je zenuwachtig,” concludeerde hij, alsof hij kon zien dat zelfs na het drinken van een half flesje water mijn mond nog steeds kurkdroog was. “Ja, wie is dat nou hier niet?”, wist ik nog verdedigend uit te brengen.

Na deze korte introductie was het tijd om te rijden: de instructies waren gegeven, de auto was gestart en er was geen weg meer terug. Door alle zenuwen reed ik al meteen de verkeerde kant op: ik wist natuurlijk heus wel dat de instructie ‘bij de eerste rotonde rechtsaf’ niet betekende ‘bij het eerste kruispunt in alle enthousiasme rechtsaf gaan’, maar ja..

Opvallend was dat ik na dit foutje juist steeds rustiger werd, want hé: ik kan dit gewoon. Dat ik uit verbazing voor mijn eigen autorij-skills een paar keer te hard het gaspedaal indrukte, werd gelukkig ook door te vingers gezien en kreeg ik te horen dat het gewilde roze pasje echt voor mij was. Yes!!!!

Toen ik overigens een aantal dagen later voor het eerst in de auto van mijn vriend mocht rijden leek ik een gehele black-out voor autorijden te hebben: wat was het eng om in een auto zitten, zonder een instructeur naast me die bij nood ook het rempedaal kon indrukken.

Het was ook behoorlijk wennen: een stuur zonder stuurbekrachtiging en pedalen die wat jaartjes meer achter de rug hebben. Maar vooruit lieve vriend, ik geef het toe: het ligt niet aan je auto, het ligt aan mij. En misschien is het gewoon mijn schone taak: to shut up and drive!

Liefs,

Femke

www.youniqueblog.blogspot.com