Mijn strijd tegen acné

'Goh, wat zie je er goed uit!' Jep, op foto's – inclusief een plakkaat make-up – zie ik er inderdaad vrij schappelijk uit. Maar zodra ik 's avonds mijn plamuurlaagje eraf haal, komt er iets tevoorschijn waar niemand vrolijk van wordt. Puisten. En vlekken. En nog meer puisten. En korstjes. En mee-eters. Bah. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb acné.
 
De puberteit ben ik al voorbij, dus dat kan in ieder geval geen oorzaak zijn van mijn bizarre uitbraak. Ik loop hier nu sinds een jaar mee rond en ik heb werkelijk álles al geprobeerd om die pukkels te killen. Zalfjes, spot treatments, appelciderazijn, doktersrecepten, 100% natuurlijke producten en zelfs antibiotica… Ook heb ik geprobeerd veel groenten en fruit te eten en liters water te drinken. En als last resort heb ik zelfs een paar weken helemaal NIKS op mijn huid gesmeerd. Of het werkte? Uh, nee.
 
Als een zielig hoopje puist ging ik daarom maar weer eens naar de huisarts en ik smeekte hem of hij mij alsjeblieft wilde genezen. Toen kwamen er wat woorden uit zijn mond waar ik enorm wanhopig van werd: 'Het is een hormonale kwestie'. Pffffff, die hormonen toch ook altijd. They ruin my life! Stress, druk, niet lekker in je vel zitten, onzekerheid… Allerlei factoren die ervoor zorgen dat mijn huid nu in zo'n slechte staat is. Daar is geen zalfje voor helaas. Het enige medicijn dat werkt: ervoor zorgen dat je weer als een blije geit door het leven gaat. Maar da's lang niet altijd makkelijk als het eventjes wat minder gaat.
 
Voorlopig moet ik nog als een pukkelkoppie door het leven ben ik bang, want er is één hoofd-stressfactor in mijn leven waar ik nog steeds niet vanaf ben: school. Wat háát ik dat! Zodra ik dat diploma ein-de-lijk in mijn broekzak heb, kan ik weer gaan leven. En naar buiten gaan. Ja, het is écht zo ernstig als het klinkt. Als je als zesdejaars student altijd het uiterste uit je tenen hebt gehaald en steeds die laatste loodjes niet haalt, word je sip. En als je sip bent, wordt je huid ook sip. In mijn geval dan hè.
 
De laatste paar weken ben ik dan ook niet zoveel bezig geweest met beauty en make-up, want ik vind het onwijs moeilijk om nu überhaupt iets op mijn gezicht te smeren. Eerlijk gezegd vind ik het soms zelfs lastig om naar mezelf in de spiegel te kijken… En alsof het niet erg genoeg is, ben ik ook nog eens zo'n enorme neuroot die geen korstjes kan verdragen. Niet schrikken: er zitten avonden tussen dat mijn hele gezicht open ligt. Au!
 
Ja girls, het leven van een beautyblogger gaat niet altijd over rozen. Ik vind het écht geweldig om jullie raadgever te zijn in beautyland, make-upjes te testen en jullie handige tips te geven, maar soms ben ik ook ten einde raad. Jullie zijn in ieder geval niet de enigen die af en toe een beetje onzeker zijn. Zo zie je maar weer.
 
Ik weet dat het een beetje weird klinkt, maar ik dit keer heb ik écht wat tips en peptalks van jullie nodig, in plaats van andersom.
 
Liefs,
Noëlla