Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Lief spiegelbeeld,

Wat kijk je me vandaag weer vreemd aan. Je bekritiseert me weer. Ik zie je ogen naar mijn litteken kijken. Hou daar mee op! En ja, ik weet dat ik me weer eens moet gaan scheren, maar ik was de afgelopen dagen te lui om mezelf te scheren. En geloof me elke dag scheren is een pain in the ass! Ik hoor je ook denken dat het tijd word voor een zonnebankje, want mijn bruine tint van Ibiza is ook alweer weg. Ik doe een stap naar achteren. Ik zie je alsnog naar me kijken raar spiegelbeeld. Ik hoor je zeggen dat je wilde dat ik wat slimmer was, misschien iets langer en ook wat knapper. Maar weet je wat? Ik moet het hiermee doen, dus jij ook!

Ik word vervolgens opzij geduwd door twee vriendinnen die bezig zijn met hun outfit en make-up voor onze stapavond. Hun spiegelbeeld bevalt hen ook niet en de onzekerheid lijkt hun eerder zo vrolijke humeur over te nemen. “Staat dit leuk?”, “maakt dit mij dik?”, “ik haat mijn kleding” en die uitspraak die we allemaal weleens denken maar niet willen zeggen “ik voel me vandaag zo lelijk”.

Als ik naar mijn vriendinnen kijk, zie ik alleen maar mooie meiden. Ze zijn prachtig en uniek. Ik zeg ze daarom dat ik wilde dat ze zichzelf door mijn ogen zouden kunnen zien, want er is helemaal niks mis met ze. Nadat ze zeggen dat ik niet zo moet slijmen, complimenteren ze me vervolgens ook met hoe ik eruit zie. Hoe goed we elkaar ook willen geruststellen, de onzekerheid zit toch in ieder van ons. Het kan onze gedachtes over nemen als een soort virus, waardoor we de complimenten niet echt aannemen.

Het is natuurlijk meer dan logisch dat we die gedachtes hebben aangezien we ermee dood gebombardeerd worden. Zet de tv aan en je ziet alleen maar knappe vrouwen en mooie mannen. En is het daar niet, dan is het wel die knappe vriend of vriendin waar je mee omgaat. Onzekerheid sucks, maar het is ook hetgeen wat ons mens maakt. Want wees eerlijk, iedereen zou wel iets willen veranderen aan zichzelf.

Als we eindelijk klaar zijn om te vertrekken word er nog een blik in de spiegel geworpen. “Ik kan er mee door” zegt vriendin A. Vriendin B noemt haar een lekker wijf en we maken een foto met zijn drieën. Op Facebook krijgen we meteen reacties over dat we leuk/knap/mooi zijn, blijkbaar hadden ze die bevestiging nodig, want hun onzekere moment van net is nu nergens te bekennen.

Ze doen glimlachend hun jassen aan en wachten op mij bij de voordeur. Ik loop langs mijn grote spiegel en kijk nog even naar mezelf. Ik begin mezelf weer te bekritiseren en mijn inner-stem begint weer te ratelen dat mijn haar stom zit. Ik zucht. Steek mijn middelvinger op. Trek mijn jas aan en werp mezelf een grote glimlach toe.

Lekker boeiend dat mijn haar nu niet zit. Als dat het enige is waar ik nu iets over te klagen heb dan moet ik niet zeuren en mijn sexy zelf naar buiten sleuren om er een leuke avond van te maken. Want bijdehand spiegelbeeld, mij krijg je niet klein! Niet vandaag!

Frankee

foto: Thuy Nguyen