Blogger Merel rocked the show!

Zenuwachtig geschuifel, gekke dansjes of juist stille concentratieoefeningen. Er wordt gehuppeld, gegiecheld, nagels afgekloven, stemoefeningen gedaan, gesprongen, gezongen, geknuffeld. Tassen, schoenen, shirts, mascara’s, panty’s, een enkele lippenstift, hier en daar een verdwaalde tampon, scripts, tandenborstels, koekjes, chips, nog meer koekjes, energydrank, water, en niet te vergeten een overwelmend zoete deo-lucht.

Zet twaalf meiden in een kleedkamer op zaterdagavond en that’s what you get. Afgelopen week was het zover. Maandenlang hadden we gerepeteerd, gezwoegd en gezweet, loopjes geoefend, teksten geleerd, dialogen, monologen; everything. En nu kwam het erop aan. Nu moesten we pieken, nu, dit was het moment. 8 uur, snel nog even opwarmen met z’n allen. Geroezemoes klinkt uit de foyer, de eerste mensen zijn al gearriveerd. De regisseur spreekt ons moed in – of maakt ons juist zenuwachtig, het is maar hoe je het wil noemen – en dan is het toch echt tijd om onze posities in te nemen en de deuren open te gooien.

Première. Alleen het woord al heeft een soort air van gewichtigheid, trots, en spanning.
Het publiek zit – de zaal is uitverkocht – de lichen worden gedimd, de muziek stopt, en daar staan we, met z’n twaalven, en maar één doel: het stuk zo goed mogelijk neerzetten, de toeschouwers entertainen.

Tien minuten later – zo lijkt het althans – is het voorbij. Het uur dat in werkelijkheid is verstreken was fantastisch. Applaus halen, buigen, nog een keer, welja, waarom ook niet, even naar de techniek wijzen, en dan – pffffff. Opgelucht ademhalen.
We did it.
WE DID IT!!!

Première, een geweldig woord voor een geweldige gebeurtenis. Nog vier voorstellingen te gaan, and baby, we’re gonna rock the show! 😉

Liefs,

Merel

Beeld: De flyer van ons toneelstuk, genaamd ‘De Jossen’ door Tom Lanoye, geregisseerd door Arjan Gebraad.