Jill: ‘I love baking!’

Dit is alweer de derde maand dat ik in Berlijn woon. Time flies…. De eerste ‘nieuwe’ vrienden zijn gemaakt, mijn favoriete lunchroom heb ik gevonden en tussen mijn Facebook-events staan nu ook Berlijnse feestjes.  

 

Toch voelde het etentje bij de Berlijnse Jess als de eerste echte stap omhoog op de sociale ladder. Dit keer geen bar of restaurant: ineens was ik bij iemand thuis. Dit was niet weg te schuiven onder ‘gewoon een feestje somewhere’: dit was for real. Met meiden die elkaar al jaren kenden en één nieuwe, onbekende zonderling ertussen: me.

 

 

Maar goed. Life is an adventure. Dus daar ging ik. In mijn lucky zebra sweater (van Mango) en met red lips stapte ik zelfbewust in de metro. Uiteraard de verkeerde, maar daar had ik rekening mee gehouden, want van het het Berlijnse underground systeem snap ik nog steeds niets. Dus was ik extra vroeg van huis gegaan. Geen drama dus! Ik had nog alle tijd. 

 

Mijn lucky zebra sweater

 

Toen ik aankwam, bleek ik niet de laatste te zijn (score), kwam ik niet struikelend binnen (doemscenario) en keek niemand me raar aan. Het ging allemaal goed. 

 

Omdat Jess, zoals ze het zelf noemt, een ‘Total sweet freak’ is, had ze iedereen gevraagd een dessert mee te nemen. Een XL toetjes buffet. Dat leek haar fantastisch. Voor sweet treats ben je bij mij aan het goede adres, I love baking.

XL Toetjes Buffet

 

Aangezien ik die dag net terug uit Nederland kwam, had ik geen tijd meer om in de keuken aan de slag te gaan. Met lege handen aankomen, is natuurlijk een no go, dus nam ik de ‘Sweetie Pie’ douchegel van Lush mee. Het bleek een goede zet. Mijn ‘toetje’ stal de show. Want ook al kun je hem niet eten, de geur is zo heerlijk dat je het toch bijna zou doen!  

 

Het favoriete toetje van iedereen…

 

Voordat ik aan tafel schoof, kreeg ik eerst een rondleiding door haar appartement. Jess loopt stage bij een interieurdesigner en dat is te zien. Het is niet mega-groot, maar wel geweldig ingericht. ‘Zou zo in een design blad kunnen’, riep ik meteen. En dat blijkt ook het geval te zijn, de fotograaf is al langs geweest… 

 

Toen begon het diner. Al na de eerste minuut vergat ik waarom ik zo zenuwachtig was voor deze avond. Het voelde alsof we elke week bij elkaar zitten, iedereen was zo aardig! Een hele opluchting. Ik zat naast Astrid, wiens droom het is om ooit een Vegan-pattisserie te openen. Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Tot nu toe had ik nog nooit echt een verbijsterend lekkere cake gegeten zonder ei of boter. Maar Astrid heeft me overtuigd. Haar coconut-citroen-nog-wat (maar in elk geval Vegan)-cake was heerlijk. 

 

Coconut-citroen-nog-wat (maar in elk geval Vegan)-cake

 

Het was dus een geslaagde avond. Op weg naar huis kreeg ik een smsje van Jess. Of ik volgende week ook mee ging. Geen idee naar wie en wanneer, maar ik ben erbij! Ineens voelde ik me meer Berlijns dan ooit. En ook al galmt mijn Nederlandse accent nog steeds door alles heen en heb ik nog geen clue hoe ik ergens kom met de metro: if they dont care: I don’t care

 

PS check mijn blog voor meer updates! Ik heb ook instagram en twitter…