Ilona kan voetbal wel waarderen…

Toen ik klein was, leek het een ver-van-mijn-bed-show. Een echte typering van een bepaald soort mensen. Mannen die een bierbuik hadden, met chips en bier luid juigend en frustrerend voor de buis zaten, hiermee bedoel ik natuurlijk mannen die voetbal kijken. Niet dat ik die mensen nou over één kam wil scheren, maar ik hield gewoon niet van voetbal, en ik was dan ook zeker blij dat mijn vader nooit voetbal keek!

Tot, ik vorig jaar werd meegenomen door vrienden naar de plaatselijke voetbalclub. Geweldig, die gezellige sfeer,moet ik zeggen. Daarbij houd ik braaf de competitie-stand bij, en baal ik lekker mee bij puntenverlies. En om de samenvattingen van de eredivisie niet te vergeten die ik lekker romantisch met vriend lief op de bank bekijk.

Ook sta ik elke zondag braaf langs de zijlijn, als hij en zijn teamgenoten weer een wedstrijd spelen. Inmiddels mag je me dan ook wel bijna een vaste supporter noemen, al moet ik zeggen dat ik soms niet even veel van het spel begrijp, en stiekem nog een stapje achteruit doe als de bal een klein beetje te dicht bij komt.

Mijn beeld over voetbal is zeker wel veranderd, doordat ik er zelf tussen zit. En wanneer ze weer eens ‘uit’ moeten spelen, geniet ik ook van een lekker dagje weg.
Als voetballer heb je volgens mij veel motivatie nodig, om in de koud, regen wind, ‘s morgens vroeg te voetballen. Jaja, ik heb respect voor deze jongens! Maar laat mij maar lekker juigen aan de zijlijn!

Liefs,

Ilona