Natascha Dejong, beter bekend als finaliste van het dansprogramma So You Think You Can Dance (seizoen 2010), probeert het te maken als danseres in Londen. Voor CosmoGIRL! doet zij iedere week verslag van haar ervaringen in deze wereldstad. Deze keer vertelt ze jullie over haar de moeilijkheden die ze tegenkwam in haar derde week!

De derde week van mijn verblijf in Londen zit er alweer op en tja… week 3… week 3 gaat mijn geschiedenis in als ‘wasn’t easy’.

Na twee weken waarin alles goed leek te verlopen en ik in een emotionele high zat, kwam daar afgelopen maandag abrupt een eind aan. Het feit dat ik ongesteld moest worden zal zeker hebben meegespeeld; ik werd sowieso al met slechte zin en een onbestemd voorgevoel wakker.

Het eerste wat ik eigenlijk altijd doe ’s ochtends is mijn mail checken op eventuele uitnodigingen voor castings of andere belangrijke zaken. Geen goed nieuws; er was een nieuwe auditie voor de opdracht waar ik in principe al voor aangenomen was. Of ik dinsdag om 19.00 naar het agentschap wilde komen, ‘C u there hun! x’. Hm, had ik ze toch niet overtuigd? Was de klant misschien niet zo onder de indruk van m’n look? Ik zou er eigenlijk toch niet achter komen, ik besloot te stoppen met piekeren en terug te mailen dat ik aanwezig zou zijn.

Na het checken van m’n mail heb ik de gewoonte m’n bankrekening te checken. Nog slechter nieuws; de betalingen waarop ik had gehoopt waren nog niet binnen en ik moest het de komende dagen doen van het geld dat ik nog in m’n zak had. Daar zou ik de week wel mee doorkomen, maar het beperkte me enorm in het aantal lessen dat ik die week zou kunnen volgen.

Het idee dat ik mijn geldzaken beter had kunnen regelen waardoor ik niet in deze situatie zou zijn terechtgekomen, vond ik nog frustrerender. Helaas pindakaas, daar kon ik nu toch niet veel aan doen.

Ik besloot om lessen te gaan doen, daarvoor ben ik tenslotte in Londen. Met ‘I need it all’ van P. Reign op m’n koptelefoon vertrok ik richting Studio 68. Studio 68 heeft een echt ‘underground scene’ gevoel en ik heb gemerkt dat ik me daar het lekkerst voel. Goede lessen en veel goede dansers, ook al is de studio echt shabby en bevindt het zich in het meest shabby steegje in Londen.

Daar stond ik dan, een moderne les van een uit Los Angeles overgevlogen docent en ik kon me NIET concentreren! Wat was er aan de hand?! Ik voelde me alleen maar zwaarder op de hand en niet in staat om dat schijthumeur van me om te zetten naar een wat positievere instelling. Okay, dan maar accepteren die hap en hopen dat ik de dag erna met mijn goede been het bed uit zou stappen.

Na de (door mijn eigen toedoen) weinig vervullende les, liep ik richting Waterloo Station. Ik scande mijn ‘Oyster card’ bij het apparaat om toegang tot de treinsporen te verkrijgen, althans, ik deed een poging tot, maar het apparaat sloeg op tilt. Een bewaker opende het poortje ernaast. Oh wat aardig dacht ik, maar toen ik door het poortje wilde lopen, schreeuwde hij me toe: ‘No not you! You don’t have money!’ De ironie van die opmerking kon ik op dat moment echt niet waarderen… Kennelijk moest ik m’n kaart opwaarderen en na een korte treinreis ben ik gelijk m’n bed ingedoken, dit was NIET mijn dag.

Next day! Stukken beter. Ik werd goed gemutst wakker, maakte een heerlijk ontbijtje klaar voor mezelf en na een uitgebreide douche stond er een vol programma op me te wachten. Op naar Pineapple voor een balletles, daarna de nodige administratieve zaken regelen, vervolgens een hiphop les bij Pineapple en als laatste mijn casting bij Dancers Inc. De lessen waren heerlijk, de administratieve zaken geregeld en nu was het tijd voor mijn casting.

Ik liep Dancers Inc. binnen en kwam erachter dat we maar met z’n vieren waren, twee jongens en een ander meisje (Charlie, winnares van SYTYCD Engeland). Wat bleek, in principe waren we geboekt voor de opdracht, de choreograaf wilde kijken of het qua partnerwerk ging lukken en of we het vereiste stijlgevoel hadden voor de opdracht. Na een heerlijke repetitie werd ons medegedeeld dat ze heel blij met ons waren en dat we voor HTC Mobile een week naar Barcelona zouden gaan! Joehoe!!!! Mijn tweede job in Londen! Of nou ja, eigenlijk in Barcelona dus ;p

Na een geslaagde dinsdag ging het woensdag weer een beetje bergafwaarts. Er was een auditie voor Rihanna, een optreden met haar bij de Brit Awards. De auditie vond plaats in Dance Attic, een van de vele dansstudio’s in Londen. Ik ging daar vol goede moed naartoe. De jongens hadden in de ochtend auditie moeten doen en de meiden om 13.00 ’s middags. Ik kwam een aantal dansers uit Nederland tegen, dat was echt heel leuk.

In totaal waren er denk ik zo’n honderdvijftig danseressen, uit verschillende landen. De studio was klein en er waren veel meiden, met als gevolg dat het zo ontzettend warm in de studio werd, dat de spiegels volledig besloegen en ik er na een half uur uitzag als een doorweekte kat. Daar had ik echt een foto van moeten maken eigenlijk, een prachtgezicht, hahahahahahaha.

We leerden de choreografie aan en gingen daarna in groepjes van vijf meiden een andere ruimte in om voor de ‘jury’ te dansen. Ik weet niet waarom, misschien de druk die ik mezelf oplegde, maar ik kon niet echt genieten tijdens de auditie. Ik wist al toen ik klaar was en naar buiten liep, dat het ‘m niet ging worden. Helaas kreeg ik ’s avonds gelijk toen de belronde voor alle aangenomen dansers begon en ik niet gebeld werd. Een van de Nederlandse jongens heeft de opdracht wel gekregen, daar was ik heel blij om en trots natuurlijk, maar voor mij was het helaas ‘einde oefening’. Het was even slikken, vooral omdat ik niet tevreden over mezelf was. Bij een belangrijke auditie wil je knallen en niet een minder moment hebben, daar is geen ruimte voor. Maar ja, boos zijn op mezelf heeft ook niet heel veel zin, ik moet er gewoon voor zorgen dat het niet meer gebeurt.

Mijn verdere week was ook vol van ‘ups en downs’ en veel onzekerheden. Financieel kan het beter, mijn liefdesleven is verre van ideaal en de stap zetten om naar Londen te komen voor een hopelijk permanent verblijf is best eng. Het komt erop neer dat ik behoorlijk aan mezelf heb getwijfeld deze week. Ben ik goed genoeg als danseres, krijg ik mijn geldzaken op orde, ben ik mentaal sterk genoeg?

Maar ik denk dat dat er allemaal bij hoort wanneer je risico’s neemt en probeert je dromen waar te maken, je bewandelt dan niet de makkelijkste weg. En ik mag eigenlijk niet klagen, er gebeuren zat geweldige dingen. Daar moet ik me op focussen en iedere keer dat ik mezelf tegenkom, dan is dat een leermoment. Nou, genoeg wijze praatjes, ik ga nu heerlijk eten met mijn beste vriendinnetje.

Tot volgende week maandag!

PS: Aan de linkerkant van de weg fietsen in Londen, tussen dat drukke verkeer, vereist een helmpje. Iets waar ik me graag tegen zou verzetten, maar wat gewoon niet verstandig is. Het resultaat: Natascha die eruit ziet als een Mario Bros figuurtje (met zo’n paddestoel op m’n hoofd). Zie hieronder het bewijs.