…vooral vanwege de calorieën! 😉

Dit is de blog waarvan ik altijd riep ik dat ik hem nooit zou schrijven.

 

Ik had mezelf plechtig beloofd niet in de ‘ik mis Nederland’-modus te vallen en jammerend te schrijven over alles wat ik mis uit ons kikkerlandje.

 

Het is toch gebeurd. Het spijt me. Maar no worries, ik heb me inmiddels zo misselijk gegeten aan tompoezen en pepernoten dat dit waarschijnlijk ook meteen mijn laatste column over Hollandse delicatessen zal zijn…

 

 

Het begon een tijdje terug. Plotseling, uit het niets snakte ik intens naar roze koeken, kroketten en drop. Dingen die ik eigenlijk niet eens heel lekker vind, maar ik kreeg ze niet uit meer mijn hoofd en van mijn netvlies.

Ik verheugde me dan ook enorm op het weekend waarin ik naar Nederland zou gaan. Niet alleen omdat ik mijn vriendinnen dan weer zou zien, maar met name omdat ik dan eindelijk weer alles kon eten wat ik in Berlijn mis! Want, je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Cliché, maar toch echt waar.

 

 

Pepernoten…

… En de klassieke tompoezen.

Ik nam me voor eindeloos veel kroketten te gaan eten, te ontbijten met roze koeken en terug te keren met kilo’s pepernoten. Het klonk als een droom. Mijn broer werd er helemaal gek van en vond me een drama Queen. Ik voelde me juist hartstikke chauvinistisch. Holland here I come and I love you!

De onmisbare HEMA-taarten

Drop shoppen bij de dropshop!

 

Dat ik eigenlijk hartstikke vegetariër ben en normaal met een boog om alles waar vlees in zit loop, roze koeken ontzettend vies (lees: chemisch) vind en voor geen goud een haring eet, kon me even allemaal niets schelen. Ik at alles. In speedtempo. Verbaasde blikken om me heen negeerde ik en ik voelde me vooral op en top Nederlander!

 

 

Dit geluksgevoel duurde niet lang. Binnen no-time lag ik kotsmisselijk op de bank. Buikpijn, hoofdpijn en spijt!!! Ik zwoer dat ik nooit meer één pepernoot zou eten en geen kroket meer zou aanraken, maar dat hielp natuurlijk niet. Het zat in mijn buik en daar zat het als een baksteen. Bij elke beweging die ik maakte voelde ik de inhoud van mijn maag meedeinen en zag ik sterretjes van de hoofdpijn. Met andere woorden: ik was ziek. Helemaal knock out. Daar ging mijn leuke Nederland weekend!

Gelukkig kwamen mijn beste vriendinnen me opzoeken en hebben we onze geplande party-avond ingewisseld voor een suf avondje op de bank. De film met Ryan Gosling bleek het beste medicijn ever. Het was een super leuke avond. Zonder borrelnootjes of bitterballen maar met mijn liefste vriendinnen!

Besties

Nu ik terug in Berlijn ben, merk ik dat ikcompleet genezen ben van mijn Holland-manie. Geen kroket krijgt mij meer gek! Het klopt, je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Maar laat je niets wijsmaken, de enige dingen in het leven die je écht kunt missen zijn je vriendinnen en familie. De rest is harstikke vervangbaar. Curryworst is namelijk ook prima te eten… 😉

Tot volgende week!! 

Liefs, 

 

 

PS ik heb ook InstagramFacebook en twitter