‘Mijn hart huilt.’ Frankee staat stil bij de slachtoffers van de schietpartij in Orlando.

 

Ondanks de vele pesterijen die ik mijn hele jeugd heb moeten doorstaan, schaam ik mij niet voor mijn geaardheid. Het is niet zo dat ik rondloop met een regenboogvlag, maar het feit dat ik op mannen val is een deel van wie ik ben en dat maakt mij niet minder dan een ander.

Na een leuke avond in club NYX, in de Reguliersdwarsstraat in Amsterdam, werd ik zondagochtend wakker met het verschrikkelijke nieuws dat er een schietpartij in Pulse – een homoclub in Orlando, Amerika – was geweest. Ik ben er nog steeds stil van. Mijn hart huilt. Ik ben verdrietig en boos. Ik voel mee met de familie en vrienden van alle slachtoffers. Deze mensen verdienden dit niet. Ze kwamen die avond met een missie: lol maken op een plek waar ze zichzelf kunnen zijn. Net zoals ik en vele anderen die avond deden in de Reguliersdwarsstraat. 

Ik, samen met vele anderen, ontwikkelde mijzelf in het wereldje van het (Amsterdamse homo-) uitgaansleven. Als 15-jarige werd ik door een heteroseksueel vriendinnetje voor het eerst mee gevraagd om uit te gaan in een ‘gay club’. ‘Niemand valt mij hier lastig en ik kan helemaal mezelf zijn’, was haar reactie nadat ik aan haar vroeg waarom zij zo vaak naar deze club ging. Ze zei dat ik het wel zou meemaken als ik met haar mee ging. Na steeds ‘nee’ gezegd te hebben ging ik eindelijk een keer mee.

Die eerste keer was ik zenuwachtig. Ik kan mij overigens niet veel meer herinneren over die bewuste avond. Ik weet niet meer wie ik heb leren kennen, wat voor muziek er werd gedraaid of wat ik had gedronken, maar wat ik nog wel goed voor me kan halen was het gevoel dat ik toen had. Ik was nog nooit op een plek geweest waar men zich niet hoefde te verontschuldigen om zijn/haar eigen identiteit. Ik merkte al snel dat ik hier mezelf kon zijn en dat ik terug wilde komen. 

In het homo-uitgaansleven in Amsterdam is waar ik voor het eerst publiekelijk met een jongen heb gezoend, het is waar ik mijn stijl ontwikkelde, waar ik vele hechte vriendschappen heb gemaakt en waar ik mijn mensen heb leren kennen. Bovenal heeft het een enorme positieve invloed op mijn persoonlijke groei gehad.

De ‘gay club’ is niet alleen een leuke uitgaansgelegenheid,  het is ook een gemeenschap die samenkomt. Het is een veilige plek. Onze veilige plek. Het is al frustrerend genoeg dat er zoveel plekken op de wereld zijn waar ‘wij’ ons niet veilig kunnen voelen. Een uitgaansgelegenheid zoals Pulse of een club zoals NYX geeft vele van ons een plek om zichzelf te ontdekken en om niet beoordeeld te worden om wie wij zijn.

Het is fijn om ergens de hand van je vriend vast te kunnen houden zonder in je gezicht gespuugd te worden of om nare reacties te horen. Zelfs in hartje Amsterdam worden we nog steeds nageroepen als wij onze affectie willen tonen aan de persoon waar wij van houden. Wanneer we dat wel doen, is er nog altijd wel iemand die geschokt reageert of die walgt van onze ‘levensstijl’. Maar in het uitgaansleven kunnen we ademen. Daar zijn wij vrij. Daar zijn wij veilig. Daar mogen wij liefhebben.

Ik ga niet meer zo vaak uit als vroeger, maar het feit dat dit soort clubs er zijn en dat ik, no matter what, mij altijd veilig en op mijn gemak voel als ik weer eens in zo'n club ben, ben ik erg dankbaar voor. Ik ben dankbaar dat ik altijd een plek heb waar ik met mijn beste vrienden heen kan. Een plek waar je de energie kan voelen en waar liefde in alle soorten en maten wordt gevierd.

Als de muren van Pulse konden praten dan zouden ze veel van dit soort zelfde verhalen vertellen. Verhalen van jongens en meisjes die hun eigen identiteit vonden. Die liefde en vriendschappen voor het leven hebben gevonden en waar ze dansend de nacht in zijn gegaan. Want dat is de magie van dit soort plekken en die magie blijft gewoon bestaan. Niemand neemt dat van ons weg. Geen pestkop, geen terrorist en geen kogel. 

Frankee

http://twitter.com/FrankEElicious