Horror, horror…

Iedereen kent het probleem wel. Je bent online een film of serie aan het kijken en dan begint het kreng te bufferen. Je telt tot 10, loopt even heen en weer door je huis en dan… Is-ie nog steeds aan het bufferen.

Ineens krijg je een flashback van die ene jongen die je ooit een berichtje had gestuurd en nooit een reactie op had gehad. Om te testen of je telefoon nog wel werkte, stuurde je jezelf een berichtje. Je telefoon deed het nog, en je kwam tot de conclusie dat die jongen gewoon niet in je geïnteresseerd was. En op dit moment je internetprovider ook niet.

Wees niet verdrietig, want je bent niet de enige. Iedereen heeft er wel eens last van. En vandaag had ik het dus ook. Erg fijn, aangezien ik nog veel werk moet doen. En de internetdata op mijn mobiel is ook nog eens op, waardoor het internet op mijn pokkie net zo traag is als een oma met een rollator. Met een diepe zucht pak ik mijn laptop en verplaats ik mezelf naar de lunchroom bij mij op de hoek.

Ik krijg het Wi-Fi wachtwoord, installeer mezelf in een hoekje en krijg tot mijn grote frustratie geen tot slecht verbinding. 'Ja, U zit in een slecht hoekje. U moet wat meer centraal gaan zitten,' zegt de dame die daar werkt. Ze wijst naar een paar mensen die als een groep werkbijen om een tafel zitten met hun laptop. Ik grom. Het is dat ik net eten en drinken had besteld, anders was ik wel ergens anders heen gegaan.

Voordat ik mijn grote frustratie op Twitter slingerde, besloot ik om een vriendin te bellen. Ik mag misschien geen onbeperkt internet op mijn telefoon hebben, maar onbeperkt bellen kan ik wel. Terwijl ik de ene na de andere snack bestel van de menukaart, en ik mijn vriendin vertel dat ik soms denk dat ik een kat ben, zie ik een jongen naar me kijken. Ik kijk hem recht in zijn ogen aan en hoop dat hij er zo ongemakkelijk van wordt, dat hij weggaat en ik eindelijk een sterke Wi-Fi connectie kan krijgen. Wat zeurt iedereen nou over de friendzone? Wi-Fi zone is het enige wat ik nodig heb om mijn dag door te komen.

Eindelijk staat er een meisje huilend op, pakt haar laptop en gaat weg. Waarom ze huilde boeide mij niet. Misschien was ze gedumpt of had ze de laatste aflevering van Game Of Thrones gezien, maar ik ben blij. Ik wring mezelf tussen mijn mede-nerds en begin te typen.

Ik kijk stiekem naar links en zie de jongen naast me druk bezig zijn met zijn scriptie. Rechts van me zit een andere jongen die – naast dat hij erg stinkt – hevig aan het typen is. En ik? Tja, ik moest werken, maar ik zat weer kattenfilmpjes te kijken terwijl ik een tosti naar binnen werkte. Tot mijn laptop bleef hangen. Ik schold hardop en dacht er serieus over na om mijn laptop op te pakken en door de tent te smijten. Toen wist ik dat het tijd was om naar huis te gaan.

Na een teleurstellende Wi-Fi-dag besloot ik dat het tijd was voor Netflix. Netflix, die naast zijn magere selectie van films mij vrijwel nooit teleurstelt, mij vrijwel nooit teleurstelt. Maar aangezien mijn internetprovider nog steeds niet om mijn gevoelens gaf, kon ik ook geen Netflix kijken. Want voor Netflix heb ik ook Wi-Fi nodig. Wat deden we eigenlijk in een wereld waar we geen Wi-Fi hadden? Want ik weet nu echt geen raad met mezelf….

Frankee